Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2004 r., I SA/Łd 1/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Grzegorza N. i Teresy N. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 23 września 1997 r., I SA/Łd 683/97.
W uzasadnieniu wskazano, że w celu ustalenia czy skarga została wniesiona w terminie oraz o uzupełnienie innych braków skargi, skarżący zostali wezwani do ich uzupełniani pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. W wykonaniu wezwania sądu skarżący wskazali, że podstawą skargi są przestępstwa popełnione z rażącym naruszeniem prawa przez funkcjonariuszy organów finansowych I i II instancji, Prokuratury oraz, że informacje o tychże działaniach posiadali już w roku 1997.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, powołując się na art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./, że skarga o wznowienie postępowania wpłynęła po upływie pięcioletniego okresu, w którym wniesienie jej było prawnie dopuszczalne. Ponieważ strona skarżąca nie powoływała się na brak należytej reprezentacji lub możliwości działania, tym samym nie było możliwe skuteczne jej wniesienie na podstawie ww. przepisu.
Skargę kasacyjną na ww. postanowienie, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniósł Grzegorz N., zarzucając rażące naruszenie prawa przez niedostateczne pouczenie skarżącego, w jaki sposób winien uzupełnić braki skargi. W związku z czym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając podniesiono, że skarżący winien był uzyskać wyczerpującą informację, w jaki sposób należy uzupełnić skargę, tym samym niewiedza skarżącego i braki formalne skargi nie obciążają go winą. Ponadto wskazano, że rażące naruszenie prawa i odrzucenie skargi o wznowienie postępowania nastąpiło niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: /1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, /2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, przysługującym podmiotom wskazanym w art. 173 par. 1 p.p.s.a. od wyroku /lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie/ wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny. W art. 176 p.p.s.a. określono wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna.
Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym /określonym w art. 46 i 47 p.p.s.a./, po drugie powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: /1/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, /2/ wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy też w części, /3/ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, /4/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań o charakterze materialnym, przewidzianych dla skargi kasacyjnej, nie podlega sanacji /por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw. - LexisNexis Warszawa 2004, s. 252, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004/1/13/. Nieusuwalne natomiast braki skargi kasacyjnej uniemożliwiają jej rozpoznanie.
Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Pismo wniesione przez adwokata nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., a mianowicie nie przytacza podstaw kasacyjnych. Nie można bowiem uznać, że ogólnikowe powołanie się na "rażące naruszenie prawa" stanowi wymagane art. 176 w zw. z 174 p.p.s.a. przytoczenie podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego naruszone zaskarżonym wyrokiem i uzasadnić na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia /por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04 - ONSAiWSA 2001 Nr 1 poz. 9, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2004 r., FSK 131/04 - ONSAiWSA 2001 Nr 1 poz. 14/.
W związku z tym, że zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /podstawy i wnioski/, więc nie może rozpoznać takiej skargi, która nie precyzuje podstaw kasacyjnych. Będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie kwalifikować sposobów naruszenia prawa przez sąd pierwszej instancji, ani domyślać się intencji autora skargi czy interpretować niejasno sformułowane zarzuty /por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2004 r., FSK 208/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 3 poz. 55/.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.