Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1388/06, odrzucił skargę Z. M. "P." sp. z o.o. w I., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wskazano, że przedmiotem skargi było wadliwie, w ocenie spółki, przeprowadzone postępowanie kontrolne przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. - poprzez nie zakończenie prawidłowo kontroli i wydanie protokołu kontroli przed wydaniem decyzji z dnia 15 maja 2006 r. oraz wydaniem tej decyzji przed doręczeniem postanowienia o zapoznaniu się z aktami sprawy.
Sąd I instancji skonstatował, iż skarga spółki jest niedopuszczalna, bowiem nie dotyczyła żadnego aktu czy też czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 oraz art.4 p.p.s.a.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną, w której pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 200 § 1 oraz 291 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także art. 24 § 2 ustawy z dnia 28 września 1991 o kontroli skarbowej (Dz.U. Nr 8, poz. 65 ze zm.). Wskazując na zarzuty kasacyjnej wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania - czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Taki zakres kognicji Sądu stanowi o sformalizowanym charakterze postępowania kasacyjnego i oznacza po pierwsze: związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi określonymi w skardze, po drugie - pozbawia ten Sąd możliwości dokonywania w sprawie samodzielnych ustaleń w zakresie nieobjętym skargą kasacyjną. Powyższa regulacja prawna powoduje, że zasadniczym zadaniem dla osób opracowujących skargi kasacyjne jest ich zgodność z wymogami formalnymi przewidzianymi dla tego szczególnego pisma w przepisie art. 176 cytowanej ustawy, a także prawidłowość sformułowania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie ograniczają lub wręcz wykluczają kasacyjną kontrolę zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przypomnienie tych ogólnych zasad postępowania kasacyjnego wydaje się być konieczne, gdy się weźmie pod uwagę zarzuty kasacji w niniejszej sprawie. Ograniczają się one do naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 291 § 4, art. 284 § 1, art. 172 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 24 § 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. Nr 8 z 2004 r., poz. 65 ze zm.)
Naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., stanowi pojęcie prawne, które obejmuje swoim zakresem również ocenę naruszenia przepisów procedury administracyjnej przeprowadzoną przez sąd administracyjny. W związku z tym, że ocena ta dokonywana jest przez sąd administracyjny w trybie prawnym, w sposób i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczący jej zarzut kasacyjny, zgodnie z art. 174 pkt 2 i art. 176 przywołanej ustawy, powinien uwzględniać w swej treści sprecyzowane wskazanie i uzasadnienie odnoszące się do konkretnych, adekwatnych przepisów tej ustawy, które naruszył Sąd pierwszej instancji oceniając zastosowanie przepisów postępowania administracyjnego w konkretnym postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy, aby skutecznie postawić w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, należy zarzut ten powiązać z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie przed sądami administracyjnymi.
Samo przytoczenie przepisów Ordynacji podatkowej czy też przepisu procesowego dotyczącego kontroli sądowej jest niewystarczające. Należy je powiązać z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 lub art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.