Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 73/15, mocą którego odrzucono skargę K. W. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2011‒2014.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że skarga spółki z dnia 30 grudnia 2014 r. została sporządzona i podpisana przez Prezesa zarządu M. K. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 26 stycznia 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi. Odpowiadając na wezwanie Sądu, strona skarżąca nadesłała odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców – stan na dzień 5 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, art. 46 § 1 pkt 4 i art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznał, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
W rozpatrywanej sprawie osoba działająca w imieniu spółki nadesłała odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego – stan na dzień 5 lutego 2015 r. W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżąca nie wykonała wezwania Sądu do nadesłania odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi, tj. 30 grudnia 2014 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1142; dalej: ustawa o KRS) przez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi ze względu na nieprzedłożenie odpisu z KRS aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa, podczas gdy nikt nie może zasłaniać się nieznajomością wpisów ogłoszonych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, a więc WSA winien był uwzględnić treść wpisu.
Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji przez pozbawienie skarżącej prawa do sądu.
Następnie skarżąca zarzuciła naruszenie § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz trybu i sposobu udzielania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i wydawania kopii dokumentów z katalogu, a także struktury udostępnianych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz cech wydruków umożliwiających ich weryfikację z danymi w Rejestrze (Dz. U. Nr 297, poz. 1760; dalej: rozporządzenie) przez zażądanie odpisu aktualnego z datą wsteczną.
Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych, które nie tamowały rozstrzygnięcia, a także art. 106 § 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi ze względu na niedostarczenie informacji powszechnie znanej i domaganie się przedstawienia jej przez stronę.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności nie można zgodzić się ze skarżącą, że jedynym wymogiem, którego niespełnienie skutkuje odrzucenie skargi, jest wymóg podpisania jej przez osobę uprawnioną. Jak bowiem wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis ten nie precyzuje, o jakie braki formalne chodzi. Należy natomiast zgodzić się ze skarżącą, że przyczyną odrzucenia skargi mogą być tylko takie jej uchybienia formalne, których uzupełnienie jest niezbędne do nadania sprawie dalszego biegu.
W tym świetle należy przytoczyć treść art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którymi: "Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu", natomiast "Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu". Z przywołanych przepisów wynika bez wątpienia, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym to nie sąd ma obowiązek poszukiwania informacji w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz organy działające w imieniu osób prawnych muszą wykazać swoje umocowanie do działania w sprawie. Nie są więc zasadne zarzuty zawarte w skardze, według których sąd pierwszej instancji winien był sam sprawdzić informacje w bazie KRS (zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o KRS oraz art. 106 § 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada skargowości i to strona tego postępowania musi należycie dbać o swoje interesy procesowe, a nie oczekiwać, że sąd uczyni to za nią. Nie budzi też wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że niewykazanie przez organ spółki z o.o. uprawnienia do reprezentowania takiej spółki przed sądem jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu. Nieusunięcie takiego braku powoduje bowiem, że w sprawie nie wiadomo, czy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną.
W analizowanej sprawie Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do nadesłania odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Spółka we wskazanym w wezwaniu terminie nadesłała do Sądu "odpis aktualny" z KRS, opatrzony datą 5 lutego 2015 r., tj. datą uzyskania tego odpisu. Spółka wyjaśniła, że przedstawia Sądowi aktualny odpis z KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że skarżąca nie wypełniła wezwania Sądu. Skarżąca była zobowiązana do przedstawienia odpisu z KRS aktualnego na dzień złożenia skargi i taki też odpis Sądowi przedłożyła, czyli odpis, w którym informacje są aktualne także na dzień wniesienia skargi. Nie sposób przyjąć, że odpis z KRS może być przez Sąd zakwestionowany wyłącznie z powodu daty jego wystawienia. Sąd musiałby wskazać obiektywne okoliczności świadczące o tym, że odpis przesłany przez spółkę nie wykazuje umocowania osoby podpisanej pod skargą do reprezentacji spółki, czego w tej sprawie nie uczynił. Jeżeli natomiast Sąd pierwszej instancji miał wątpliwości co do umocowania prezesa zarządu spółki do jej reprezentowania w sprawie i oczekiwał przedłożenia odpisu z KRS, który obrazowałby historię wpisów dotyczących reprezentacji spółki, winien był wezwać skarżącą do nadesłania odpisu pełnego z KRS.
Ponieważ w wezwaniu użyto zwrotu "odpis aktualny na dzień wniesienia skargi", spółka przedłożyła taki właśnie odpis, zawierający informacje aktualne także na dzień wniesienia skargi. W wezwaniu nie wskazano bowiem, że odpis ten ma być datowany na dzień wniesienia skargi.
Ze względu na fakt, że pojęcie "odpisu aktualnego" jest pojęciem określającym jeden z rodzajów odpisów z KRS, ale może oznaczać także tyle, co odpis zawierający informacje aktualne, wezwanie Sądu można było zinterpretować dwojako. Spółka nie była natomiast reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika i mogła niewłaściwie odczytać intencje Sądu. Skarżąca w stosownym terminie przedstawiła dokument, który zawierał informacje dotyczące reprezentacji spółki aktualne także w dniu wnoszenia skargi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez bezpodstawne odrzucenie skargi. Dlatego też, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).