Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2489/11

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r., I SA/Gl 194/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w K.(zwanego dalej spółką) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 stycznia 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 14 października 2010 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 listopada 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 27 lutego 2007 r., jednocześnie w przedmiotowym wniosku dodatkowo wniosła – na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: ord. pod, o zawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przytoczonej powyżej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia 29 września 2006 r., stwierdzającego niedopuszczalność odwołania spółki od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 kwietnia 2006 r. inicjowanego odrębnym wnioskiem.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku – o zawieszenie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej K.z dnia 30 listopada 2007 r. – Dyrektor Izby Skarbowej, działający jako organ pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, gdyż wydanie decyzji nie jest w żaden sposób uwarunkowane rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w dniu 24 kwietnia 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. wydał decyzję określającą spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Od powyższej decyzji, w dniu 11 maja 2006 r. spółka wniosła odwołanie. Organ odwoławczy wydał w dniu 29 września 2006 r. postanowienie o niedopuszczalności odwołania, przedstawiając okoliczności faktyczne i prawne i stwierdzając m.in., że " decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała żadnych skutków prawnych".

Następnie postanowieniem z dnia 3 października 2006 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K.wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych należnego od spółki za 2003 r. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K.wydał w dniu 27 lutego 2007 r. decyzję, określającą spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości 86.963,00zł.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 13 marca 2007 r. spółka złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 30 listopada 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, gdyż wydanie decyzji nie jest w żaden sposób uwarunkowane rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pismem z dnia 4 listopada 2010 r. spółka złożyła zażalenie na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i pozytywne rozpatrzenie wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

Organ drugoinstancyjny stwierdził, że organ pierwszej instancji, w okolicznościach zaistniałych w niniejszej sprawie, uprawiony był do wyrażenia kwestionowanej na gruncie zażalenia tezy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania, gdyż wydanie decyzji nie jest w żaden sposób uwarunkowane rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Na to postanowienie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ord. pod., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. – z uwagi na zaistnienie przesłanek do zawieszenia postępowania;
2. 2) art. 120, 121, 122 i art. 127 ord. pod. – przez uchylenie się od zbadania i oceny prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. pod kątem zaistnienia zagadnienia wstępnego.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w jej ocenie zastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. wymaga przeprowadzenia kompleksowego postępowania odnoszącego się do wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie, szczególnie zbadania kwestii istnienia zagadnienia wstępnego. Wobec powyższego spółka zarzuciła, że Dyrektor Izby Skarbowej takich ustaleń nie poczynił i wywiodła z tego, że naruszył zasadę dwuinstancyjności, ponieważ nie wyeliminował wskazanego uchybienia w postępowaniu w II instancji. Wskazała, że organ podatkowy powinien był zawiesić postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia 30 listopada 2007 r., ponieważ brak prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy nieważności postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania bezspornie stanowi przeszkodę dla dalszego prowadzenia postępowania podatkowego zawieszenia którego dotyczy wniosek, z uwagi na przyczynę jaką jest wydanie w tej samej sprawie dwóch decyzji.

Na powyższą okoliczność przytoczyła fragmenty wyroków sądów administracyjnych, m.in.: WSA w Krakowie z dnia 7 grudnia 2001 r., I SA/Kr 1557/10; WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2008 r., I SA/Lu 549/08.

Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że zagadnienie wstępne (prejudycjalne) dotyczy z reguły sytuacji, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Nie powstaje zatem w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez inny organ lub sąd. Jeżeli "zagadnienie wstępne" wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji - nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia prawnego" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (tak też: wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/03, niepubl.).

Jednocześnie WSA wskazał, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05, LEX nr 180423,wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r., I SA/Gl 192/11).

WSA wskazał także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości pogląd, iż nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. lub w art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej: k.p.a., wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny, rozstrzygający skargę na rozstrzygnięcie organu podatkowego (organu administracji), mające charakter prejudycjalny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 2005 r., I FSK 392/05, z dnia 5 grudnia 2006 r., II OSK 6/06 i z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1308/09).

Sąd tym samym zwrócił uwagę, że zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie konkretnej sprawy podatkowej. Zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można zatem utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle - nie zaś jedynie wydanie decyzji o określonej treści. Musi ono pozostawać w takim związku z postępowaniem podatkowym, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy. Zagadnieniem wstępnym może być tylko taka kwestia prawna, która albo ujawniła się w toku postępowania i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wprost wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Odnosząc powyższe wnioski do zaistniałego stanu faktycznego, WSA wskazał, że taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

1. 4. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie:
2. 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., polegające na wydaniu zaskarżonego wyroku bez korespondencji z aktami sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w ostatecznych konkluzjach sądu (str. 11 i 12 skarżonego wyroku), że: w sprawie nie zaistniał stan faktyczny obligujący organy podatkowe do zawieszenia postępowania podatkowego, ponieważ pomiędzy przedmiotowym postępowaniem a postępowaniem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowęj w K. z dnia 30 listopada 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego w K. nie zachodzi taki związek przyczynowy, o jakim stanowi art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod.- to znaczy, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od innego rozstrzygnięcia. Jakkolwiek w toku postępowania może dojść do stwierdzenia nieważności wymienionej powyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., jednakże do tego czasu organy podatkowe związane są aktualnym statusem tej decyzji.

Przedmiotowe postępowanie, o którego zawieszenie spółka wnioskowała dotyczy właśnie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowego z dnia 30 listopada 2007 r., a w kontekście zagadnienia wstępnego spółka wskazywała na prowadzone równolegle postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Sąd tymczasem orzekł o braku zagadnienia wstępnego w postaci rozstrzygnięcia w sprawie, jaki m ni e może być w postępowaniu ta sama sprawa.

art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim sąd I instancji po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, dotyczącej zawieszenia toku postępowania, prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji z dnia 30 listopada 2007 r. w związku ze wskazanym przez spółkę w tej sprawie zagadnieniem wstępnym w postaci konieczności zakończenia postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. - dokonał oceny prawnej okoliczności sprawy sprzecznej z przedstawionym jej przebiegiem, uznając brak podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 listopada 2007 r., gdyż nie jest ona zagadnieniem wstępnym dla niej samej,

1. 3) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ord. pod., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia wydanego w dniu 27 października 2010 r. w I instancji, odmawiającego zawieszenia postępowania przy zaistnieniu wystarczających ku temu przesłanek,
2. 4) art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod., poprzez negatywne rozpatrzenie wniosku w obu instancjach o zawieszenie postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora

Izby Skarbowej w K. z dnia 30 listopada 2007 r., w której zagadnienie wstępne stanowi ostateczne prawomocne rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania,

5) art. 120, 121, 122 i art. 127 ord. pod., poprzez uchylenie się organu w obu instancjach od zbadania i oceny, czy konieczność prawomocnego zakończenia prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. stanowi dla niniejszej sprawy zagadnienie wstępne,

6) art. 125 § 1 ab initio w związku z art. 240 § 1 pkt 7) ord. pod., gdyż odmowa zawieszenia postępowania może w konsekwencji opóźnić finalne oraz efektywne załatwienie sprawy poprzez konieczność wznowienia postępowania z powodu uchylenia przez sąd administracyjny innej decyzji w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej w tymże postępowaniu decyzji.

Mając na uwadze powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 stycznia 2011 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 27 października 2010 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Ponadto spółka wniosła o orzeczenie o kosztach postępowania zgodnie z treścią art. 203 p.p.s.a., w tym zasądzenie od organu kosztów postępowania (kosztów zastępstwa) według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi i wydanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

1. 5. Kwestią najistotniejszą dla rozstrzygnięcia o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej jest problem zaistnienia przesłanek zawieszenia postępowania, a więc zastosowania w sprawie przez organ podatkowy art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. Sąd pierwszej instancji trafnie i zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/03; wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., I SA/Lu 1199/96, Dor. Pod. 1998, nr 5, s. 31; wyrok NSA z dnia 21 września 1993 r., SA/Po 3224/92, OPS 1995, nr 5, poz. 121; wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r., II FSK 1586/08, Lex nr 577780), jak i piśmiennictwa (P. Pietrasz, Komentarz do art. 201 ustawy – Ordynacja podatkowa, Lex/el 2013 (pkt 3); A. Olesińska, Postępowanie podatkowe z udziałem spadkobierców podatnika, Prawo i Podatki, Wydanie specjalne 2008, nr 5, s. 26; G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 100; K. Radzikowski, glosa do wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2007 r., I SA/Gl 566/07, Mon. Pod. 2009, nr 8, s.
2. 49) przyjął, że z tego przepisu wynikają cztery elementy składające się na konstrukcję tej przesłanki zawieszenia postępowania, a mianowicie, iż zagadnienie wstępne:
3. a) wyłania się w toku postępowania podatkowego;
4. b) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu;
5. c) wymaga ono uprzedniego rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji;
6. d) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
7. 6. Trafnie zatem przyjął sąd pierwszej instancji, że zagadnienie wstępne następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej i to uwarunkowanie ma bezpośredni - a nie pośredni - wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Nadto zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji, że ocena zagadnienia wstępnego nie może należeć, jeżeli prowadzić miałaby ona do zawieszenia postępowania, do organu rozpoznającego sprawę, lecz do innego organu lub sądu. Stąd też związek zagadnienia wstępnego z postępowaniem podatkowym musi być tego rodzaju, że warunkuje ono rozstrzygnięcie tej sprawy i wydanie decyzji. W realiach niniejszego postępowania, kwestia ważności (nieważności) postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2006 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania spółki nie miała bezpośredniego wpływu (związku) na kwestię rozpoznania wniosku tejże spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2007 r. Trafnie bowiem przyjęto w sprawie, że zarówno do stwierdzenia nieważności powołanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2006 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, jak i do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika[...] Urzędu Skarbowego z dnia 27 lutego 2007 r. określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. - właściwy był ten sam organ. Wynika to wprost z art. 248 § 2 pkt 2 w związku z art. 219 ord. pod. Jest charakterystyczne to, że w piśmiennictwie i orzecznictwie przesłankę "właściwości innego organu lub sądu do rozstrzygania zagadnienia wstępnego" rozumie się nie funkcjonalnie, a statycznie. Ma to być wyłącznie "inny organ administracji publicznej", a nie ten sam, lecz orzekający w innej zbliżonej przedmiotowo sprawie (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 1991 r., IV SA 569/91, ONSA 1992, nr 1, poz. 13; postanowienie NSA z dnia z dnia 26 września 1991 r., I SA 768/91, Wspólnota 1992, nr 10, s. 21; G. Łaszczyca, Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego 1.08.2010 r., Lex/el 2010 (pkt 2). Poza tym w skardze kasacyjnej prócz powyższych przepisów pominięto także wnioski, wynikające z art. 247 § 1 pkt 4 ord. pod. Otóż wynika z niego, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej (tu decyzji DIS z dnia 30 listopada 2007 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia 27 lutego 2007 r. N [...] US), która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W realiach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2013 r. II FSK1271/12 uchylił wyrok WSA, oddalający skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania, co spowodowało, że w sprawie – według aktualnego stanu faktycznego istniejącego na dzień wyrokowania w tej sprawie – decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 października 2006 r. określająca spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., nie jest decyzją ostateczną. W obrocie prawnym pozostaje bowiem odwołanie, które organ odwoławczy musi rozpoznać. Tym samym nie zostały aktualnie spełnione przesłanki z art. 247 § 1 pkt 4 ord. pod. W konsekwencji nie można więc mówić, że kwestia zgodności z prawem powyższego postanowienia (ewentualnie jego nieważności) mogła mieć bezpośredni wpływ na ważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 listopada 2007 r. Zatem kwestia ważności (zgodności z prawem) powyższego postanowienia w żadnym razie nie wpływa bezpośrednio i nie warunkuje ważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia 30 listopada 2007 r. Jest to co najwyżej wpływ pośredni. Jego zgodność z prawem (ważność) tylko pośrednio wpływa na przymiot ostateczności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 października 2006 r. W rezultacie nie można zgodzić się ze skargą kasacyjną, że sąd pierwszej instancji naruszył art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod.
8. 7. Konsekwencją powyższych argumentów jest to, że chybione są też następne zarzuty skargi kasacyjnej, w tym art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd bowiem przeanalizował wszystkie cztery przesłanki zawieszenia postępowania i dokładnie uwzględnił w nich przedmioty rozpoznania spraw, tj. stwierdzenie nieważności decyzji i stwierdzenie nieważności postanowienia, przedstawił istniejące między nimi zależności i związki, tak że nie sposób przyjąć, by naruszył powołane przepisy prawa. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji dokonał oceny prawnej okoliczności sprawy zgodnie z chronologią wydawanych aktów administracyjnych, uwzględnił wszystkie te akty i prawidłowo odniósł się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 201 § 1 pkt 2 Oord. pod. To, że sąd nie powołał w tej sprawie art. 240 § 1 pkt 4 ord. pod. nie oznacza uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
9. 8. Także chybione są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 120, 121, 122 i art. 127 ord. pod. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zauważyć bowiem trzeba, że (pomijając to, czy chodzi o kwestię prawomocności postępowania) zagadnieniem wstępnym nie jest to, czy ostateczne było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 września 2006 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, lecz to, czy poprzedzająca go decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 października 2006 r. była ostateczna, czy nie. Okoliczność ta umknęła uwadze skarżącej spółki.
10. 9. Nie można także podzielić argumentacji skargi kasacyjnej o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji art. 125 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 7 ord. pod. Z tego ostatniego przepisu wynika, że "organ wznawia postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji". Warunkiem bowiem zaistnienia tej przesłanki jest także istnienie decyzji ostatecznej, co w sprawie nie miało miejsca. Nie sposób poza tym przyjąć, by odmowa zawieszenia postępowania wpływała na przewlekłość postępowania, podobnie jak też nie stanowi o tym także fakt skorzystania przez skarżącą z przysługujących jej środków prawnych. W sytuacji, gdy brak było przesłanek do zawieszenia postępowania, to tym samym nie mogło też dojść do naruszenia zasady szybkości postępowania z art. 125 § 1 ord. pod.
11. 10. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).