Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 7 maja 2014 r., VIII SA/Wa 307/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 16 stycznia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: " P.p.s.a.") sąd odrzucił skargę.
2. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez błędne stwierdzenie przez sąd, że nie uiszczono należnego wpisu od złożonej przez stronę skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
- 3. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć pewne istotne i oczywiste kwestie. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania, ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 22 lutego 2012 r. II GSK 20/11).
Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, co objawiało się w sposobie formułowania i uzasadniania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa procesowego autor skargi kasacyjnej odwołał się jedynie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez błędne stwierdzenie przez sąd, że nie uiszczono należnego wpisu od złożonej skargi przez stronę.
Odnosząc się do powyższego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należy zauważyć, że konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: "Jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania..." oraz dyspozycji w postaci: "...uchyla decyzję lub postanowienie". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu.
Można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu w przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to sąd ten nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy prawnej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy NSA zauważa, że sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w ogóle nie stosował gdyż skarga została odrzucona w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie postawił natomiast zarzutu naruszenia tego przepisu, nie podjął także nawet próby wykazania, czy i w jakim stopniu zarzucone naruszenie przełożyło się na wynik sprawy albo tylko mogło zaważyć na tym wyniku. Z tych wszystkich przyczyn zarzut postawiony w skardze kasacyjnej nie mógł wywołać zamierzonego skutku.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.