Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3285/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi W. W. oraz B. W. (dalej: skarżący, podatnicy) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 października 2012 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zostali prawidłowo wezwani do uzupełnienia braku formalnego skargi przez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanej kopii skargi. W zarządzeniu zawarto również pouczenie o jego niewykonaniu tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uzupełnili powyższego braku formalnego, nie przesłali skargi, a jedynie pismo informujące o złożeniu pisma z dnia 5 listopada 2012 r. (skargi) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie podatnicy zarzucili naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 p.p.s.a., a także wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że podatnicy wysłali listem zwykłym wyjaśnienia z dnia 2 stycznia 2013 r., które zostały przez nich własnoręcznie podpisane. Zdaniem skarżących podpisane przez nich pismo należy traktować jako wypełnienie zobowiązania do podpisania skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W..
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi dla pisma zawiera art. 46 § 1 p.p.s.a., w szczególności winno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wskazany brak formalny uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie sądu, w którym to zostanie dokładnie określony brak i termin, w jakim strona winna go uzupełnić oraz pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braku we wskazanym terminie (art. 49 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarga podatników podlega odrzuceniu.
Należy zauważyć, że skarżący zostali prawidłowo wezwani do uzupełnienia braku formalnego, który został dokładnie sprecyzowany w treści wezwania. Jednak podatnicy nie wywiązali się, pomimo wyznaczonego terminu, z obowiązku jaki nałożył na nich sąd.
W takiej sytuacji trudno jest nie zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, który stwierdził, że brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Za całkowicie błędne należy uznać twierdzenie skarżących, że podpisane i wysłane przez nich pismo wypełnia zobowiązanie do podpisania skargi. Przedmiotowe pismo nie konwaliduje braku skargi, która takim podpisem nie została opatrzona, przez to nie spełniała warunku formalnego o którym mowa w powołanym wyżej art. 46 § 1 p.p.s.a., co skutkuje niemożnością nadania skardze dalszego biegu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, nie dostrzegając by przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia doszło do naruszenia prawa, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.