Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Po 843/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, uchylił zaskarżoną interpretację.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiódł Minister Finansów wnosząc o uchylenie go w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Pismem z dnia 17 lutego 2015 r. Minister Finansów cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei art. 161 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1) albo gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).
Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 193 P.p.s.a.).
Stosowanie przepisu art. 193 P.p.s.a. w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej wymaga uwzględnienia specyfiki i odrębności postępowania kasacyjnego w stosunku do postępowania przed sądem pierwszej instancji.
Zarówno w doktrynie (tak: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 572-573), jak i w orzecznictwie (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1207/11, LEX nr 1318848, i z dnia 26 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 474/12, LEX nr 1239183) przyjmuje się, że podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 P.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym.
Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedpopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej. Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej.
W konsekwencji należy przyjąć, że podstawą do umorzenia postępowania kasacyjnego jest art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., a nie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Punkt 1 dotyczy bowiem cofnięcia skargi, a nie cofnięcia skargi kasacyjnej. A zatem, cofnięcie skargi kasacyjnej spowoduje umorzenie tylko postępowania kasacyjnego, z powodu braku przedmiotu tego postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.