Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 23 grudnia 2010 r. przekazał akta G. K. (dalej jako: skarżący) Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w celu rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 780/10. Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2010 r. zastępca Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach wskazał, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie i opłacona, co wynika z akt sprawy. Skarżący uiścił wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (k. 209 akt WSA w Poznaniu).
Skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 780/10, w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję z dnia 7 marca 2008 r. nr [...], w której Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 31 października 2007 r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, pełniącego funkcję wiceprezesa zarządu B. S.A. z siedzibą w C. za zaległości podatkowe w/w spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok w kwocie 2.017 zł, należne odsetki za zwłokę od w/w zaległości, które na dzień wydania decyzji wynosiły 1.613 zł, należne odsetki za zwłokę wynikające z niezapłaconej zaliczki, która stała się elementem składowym należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 rok w wysokości 147 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego, które na dzień wydania decyzji wynosiły 179 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej skarżącego, wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 780/10, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymagań formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwota wpisu od skargi kasacyjnej nie została uiszczona w należytej wysokości.
Wpis od skargi na decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki jest wpisem stałym i zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako: rozporządzenie) wynosi 500 zł. Wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia). Zatem wpis od skargi kasacyjnej w tej sprawie powinien wynosić 250 zł.
Ustawodawca, regulując kwestię opłat sądowych, dokonał podziału kategorii spraw na takie, które podlegają wpisowi stosunkowemu oraz na te, które podlegają opłacie stałej. W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach należny jest wpis stały. Jak słusznie wskazuje się w literaturze przedmiotu, dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia nie mogą być bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Dlatego też bardziej trafne jest określenie "spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są należności jako spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną, bądź stwierdzające jej istnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 231).
Taką interpretację art. 231 p.p.s.a. wspiera również treść § 1 rozporządzenia o kosztach, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem.
O rodzaju wpisu sądowego decyduje w zasadzie charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a dokładnie to, czy przedmiot skargi - a więc rozstrzygnięcie organu - wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi. Jeżeli tak jest, to w sprawie powinien zostać pobrany wpis stosunkowy. Natomiast, gdy skarga nie dotyczy aktu powiązanego z należnością pieniężną należy pobrać wpis stały.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie podziela poglądy judykatury (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1855/08, postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 182/08, postanowienie NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II FZ 662/06) wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność. Innymi słowy, z danego aktu musi wynikać obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej (zob. szerzej na ten temat K. Stuła-Marcela, P. Łukasik, Wpis stały oraz wartość przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach podatkowych, MP nr 3/2007 r., s. 22-24). Przepisy prawa podatkowego przewidują zaś szereg sytuacji, w których rozstrzygnięcia organów podatkowych nie dotyczą należność pieniężnych wprost.
Taka sytuacja zachodzi w przypadku zaskarżenia decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wydanej na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane we wspomnianym przepisie. Decyzja o odpowiedzialności ma charakter subsydiarny, ponieważ przesłanką jej wydania jest bezskuteczność egzekucji należności podatkowych wobec samej spółki. Zatem, choć w tej decyzji wymienione są kwoty: zaległości podatkowej, odsetek od zaległości oraz kosztów egzekucyjnych, to organ nie konkretyzuje ich w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich, są one bowiem ustalane w innym postępowaniu.
Nadto osoba trzecia, zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uiszczenia należności za podatnika, nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia odpowiedzialności, a nie wysokość tej należności. Z tego wynika, że wysokość zaległego podatku nie jest przedmiotem sporu w sprawie o przeniesienie odpowiedzialności.
Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 p.p.s.a.). W niniejszym wypadku skarżący jest zobowiązany uzupełnić wpis sądowy o kwotę 150 zł.
Skarga kasacyjna skarżącego obarczona jest brakiem fiskalnym, który może ulec konwalidacji w trybie określonym w art. 220 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.