Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FSK 1995/11) oddalił skargę kasacyjną B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Go 77/11 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 25 listopada 2010 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Na powyższy wyrok skarżąca złożyła w dniu 28 sierpnia 2015 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, sporządzoną przez B. (S.) C..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
W myśl art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy działu VII nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175. Odesłanie to oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy a w sprawach własności przemysłowej również rzecznik patentowy (art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a.). Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy skargę o wznowienie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz w przypadku prokuratora oraz Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Oznacza to, że skarga powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, pod rygorem jej odrzucenia. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania, który powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i 276 p.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 1121, Teza 6 do art. 276 i powołane tam orzecznictwo).
W niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została sporządzona osobiście przez skarżącą. Nie spełnia ona zatem kryterium określonego w art. 175 p.p.s.a. bowiem nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika a skarżąca nie wykazała, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a.
Wymaga również podkreślenia, że skarżąca nie wskazała żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy stronie nie przysługuje bowiem skarga o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadna (art. 247 p.p.s.a.).
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 276 p.p.s.a., a także art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.