Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 567/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. C. i P. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie w przedmiocie podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 17 sierpnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił wysokość zobowiązania podatkowego skarżącym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") W wyniku postępowania odwoławczego decyzjami z dnia 19 maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Wskutek skargi wniesionej przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1169/10, uchylono zaskarżone decyzje organu drugiej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy został zobligowany do uzupełnienia postępowania dowodowego we wskazanym zakresie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzjami z dnia 24 lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej powtórnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
2. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżących dowodu, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego w sprawie oraz jego wadliwą ocenę, art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię.
3. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zasadniczym czynnikiem wyznaczającym ramy niniejszego postępowania był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1169/10. W ocenie Sądu organ odwoławczy wykonał zawarte w wyroku wskazania. Sąd podzielił również w pełni ustalenia organów podatkowych stwierdzając, iż stan faktyczny sprawy ustalony został z zachowaniem reguł procedury podatkowej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie istniały przesłanki dla stwierdzenia, że skarżący księgował wydatki za usługi, które nie zostały wykonane. Ponadto Sąd podkreślił, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny, był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia a jego ocena nie nosi znamion dowolności.
4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej "p.u.s.a.") oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej "poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo, że zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkującym wadliwym ustaleniem stanu faktycznego rozpoznawanych spraw, co przy prawidłowej ocenie postępowania organu uzasadniałoby uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonych decyzji".
W odpowiedzi na skargę kasacyjna Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Na wstępie zaznaczyć należy, że na podstawie art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na zarzucie naruszenia przepisów o postępowaniu, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla skutecznego podania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy, a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wymogi dotyczące należytego sformułowania podstaw zaskarżenia są uzasadnione między innymi obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie art. 175 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. W sprawie niniejszej żadnemu z tych wymogów skarga kasacyjna nie czyni zadość. Nieprawidłowa redakcja zarzutów, brak profesjonalnego uzasadnienia skargi kasacyjnej, bez wykazania, na czym polegał błąd sądu pierwszej instancji w ich nieuwzględnieniu, czy też nierozpoznaniu tych zarzutów, a przede wszystkim niewykazanie, jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć wskazane uchybienia, czyni już tylko z tych powodów skargę kasacyjną bezpodstawną. Podniesione przez pełnomocnika skarżących zarzuty stanowią jedynie ogólną polemikę z ustaleniami poczynionymi w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Poza tym brak jest powiązania zarzutów skargi kasacyjnej ze stanem faktycznym sprawy. Skarżący nie wykazali przy tym skutecznie, z jakich powodów należałoby wnioski organów uznać za nieprawidłowe.
Ponadto należy zauważyć, że przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. nie jest przepisem procesowym, jak wskazuje autor skargi kasacyjnej, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepis ten sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. (wyrok NSA z 8 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2307/11, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żadna z wyżej wymienionych przesłanek uzasadniających zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w sprawie nie wystąpiła. Trzeba także podkreślić, że strona skarżąca nawet nie podjęła próby uzasadnienia tego zarzutu.
Za bezpodstawne należy uznać również zarzuty wskazujące na przeprowadzenie podstępowania podatkowego z naruszeniem przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z obowiązku tego organy podatkowe wywiązały się w sposób nieuchybiający zasadom zawartym w przepisach Ordynacji podatkowej. Kontrolowane przez Sąd, którego orzeczenie zaskarżono czynności dotyczące poszukiwania, wprowadzania oraz przeprowadzania i oceniania dowodów objęły wszelkie czynności procesowe związane z przeprowadzeniem dowodów mające na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy. Organy podatkowe dopuściły, bowiem wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
Natomiast skarżący nie wskazali w skardze kasacyjnej na sytuacje, w których powyższe przepis Ordynacji podatkowej nie był zastosowane lub został zastosowane wadliwie. Za niewystarczające należy natomiast uznać stwierdzenie, iż organy podatkowe prowadzące postępowanie podatkowe nie zebrały całego materiału dowodowego w związku, z czym naruszyły wspomniany przepis, a także przepis art. 191 Ordynacji podatkowej.
Z tych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).