Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 951/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 23 maja 2016 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. z nieujawnionych źródeł przychodu.
Wyrok jest dostępny, podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie za poprawne ustalana faktu nie na podstawie dowodów zebranych w danym postępowaniu – co Sąd wyraził słowami "kwotą 596 365,08, która to kwota na tan moment była już znana organowi", gdyż "Kwota oszczędności 596 365,08 zł wynika z już wcześniej poczynionych ustaleń (w ramach innego postępowania)" mimo poprawnej wykładni tego przepisu, którą Sąd ujął w słowach "ustalenie dotyczące każdego okresu rozliczeniowego muszą być oparte na własnej analizie i własnym materiale dowodowym zgromadzonym przez organ podatkowy w danym postępowaniu".
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości lub jego zmianę przez orzeczenie o uchyleniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 23 maja 2016 r., oraz zasądzenie zwrotu kosztów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
W związku ze sposobem jej zredagowania należy przypomnieć, że złożona została od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, którym oddalono skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarzającej postępowanie w sprawie nieujawnionych źródeł przychodów. Skarga kasacyjna strony dotyczy "całości" (pkt I skargi kasacyjnej) korzystnego dla niej orzeczenia.
Przypomnieć trzeba, że skarga kasacyjna wnoszona w postępowaniu sądowoadministracyjnym musi spełniać określone wymogi. Należy w niej wskazać, że sąd wydający orzeczenie w pierwszej instancji dopuścił się uchybień, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, omówić na czym one polegały, jak również określić jaki byłby wynik sprawy, gdyby sąd nie popełnił zarzucanych mu błędów. Wynika to z treści art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), który stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Co istotne w niniejszym przypadku, wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 p.p.s.a.).
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie.
Tymczasem, w pkt. II skargi kasacyjnej nie przywołano żadnego przepisu prawa, który miałby zostać naruszony w aspekcie cytowanego w tym punkcie fragmentu uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. W szczególności, nie wskazano na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa wymogi formalne, jakie powinno spełniać uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego.
Przechodząc do oceny zarzutu z pkt. III, wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej powołał przepis postępowania podatkowego - art. 191 Ordynacji podatkowej. Również w uzasadnieniu tejże skargi, skarżący nie wskazał naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji jakiegokolwiek z przepisów przywołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w oparciu o który wydano zaskarżony wyrok. Dlatego też, należy stwierdzić, iż powołanie przepisów postępowania podatkowego, w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest bowiem orzeczenie sądu. Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje rozstrzygnięć organów, lecz orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji (WSA).
Jak już wcześniej wskazano, konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej (poza przypadkami nieważności) oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono w trybie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy.