Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 815/07, oddalił skargę spółki akcyjnej "P" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 roku w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie określenia odsetek za zwłokę od niwpłaconych w terminach zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i października 2001 roku. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2007 r., w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2006 r., w której określono spółce wysokość odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2001 r. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podał, że spółka złożyła odwołanie od decyzji określającej wysokość odsetek, a także wniosła o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że wystąpiła z wnioskiem o zabezpieczenie wykonania zobowiązania poprzez złożenie depozytu w formie gotówkowej. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrujący wniosek podatnika, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2007 r. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Powołując się na treść art. 139 § 3 i 225 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazał, że skoro odwołanie podatnika od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie zostało rozpatrzone w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, to jej wykonanie uległo wstrzymaniu z mocy prawa. W związku z tym bezprzedmiotowe stało się prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku podatnika o wstrzymanie wykonania decyzji i należało je umorzyć. Organ podatkowy drugiej instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji stało się bezprzedmiotowe. Organ przyznał, że przed upływem określonego w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej terminu do rozpatrzenia odwołania, określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej odsetki od niewpłaconych w terminie zaliczek, zostały w całości wyegzekwowane w wyniku zastosowania środka egzekucji należności pieniężnych w postaci dokonania zajęcia rachunku bankowego spółki "P". Organ w dalszej kolejności wskazał, że w związku ze ściągnięciem całości zaległości podatkowej w drodze egzekucji administracyjnej, zobowiązanie podatkowe wygasło co powoduje, że nie istnieje przedmiot postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. W takim przypadku wymagane było podjęcie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia wskazał, że nie zostało ono wydane z naruszeniem prawa. Sąd uzasadniając powyższe stanowisko stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wywiódł, iż rozstrzygnięcie wniosku skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych stało się bezprzedmiotowe wskutek wykonania tej decyzji w całości przed rozpatrzeniem złożonego wniosku. Sąd argumentował, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania była decyzja określająca wysokość odsetek za zwłokę, która przed rozstrzygnięciem złożonego wniosku została w całości wykonana. Postępowanie wszczęte złożonym wnioskiem stało się zatem bezprzedmiotowe. Decyzja, której dotyczył wniosek nie podlegała już bowiem wykonaniu. Została wykonana w całości przed rozpoznaniem wniosku, zaś zobowiązanie podatkowe z niej wynikające wygasło wskutek przymusowej zapłaty. W konsekwencji, wedle oceny Sądu, przestał istnieć przedmiot postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji. Merytoryczne rozstrzygnięcie złożonego przez skarżącą wniosku stało się zatem niemożliwe, zaś incydentalne postępowanie wszczęte tym wnioskiem należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji Sąd zastosował art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a. oraz orzekł o oddaleniu skargi.
3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka "P" zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości zarzucając mu naruszenie, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, art. 151 u.p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienie wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 208 § 1 w związku z art. 219 oraz art. 224a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku przyjęcia, że przymusowe wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej powoduje bezprzedmiotowość wszczętego na wniosek strony postępowania w sprawie wstrzymania wykonania tej decyzji w związku z ustanowieniem depozytu. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
4. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna niw zawiera usprawiedliwionych podstaw, ani zarzutów.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 151 u.p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy w związku z art. 208 § 1 w związku z art. 219 oraz art. 224a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Do naruszenia tego dojść miało, w wyniku niewłaściwego, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przyjęcia, że przymusowe wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej powoduje bezprzedmiotowość wszczętego na wniosek strony postępowania w sprawie wstrzymania wykonania tej decyzji w związku z ustanowieniem depozytu w gotówce. Wskazane powyżej zarzuty nie mogą jednak zostać w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznane za uzasadnione. Przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 maja 2007 roku utrzymujące w mocy postanowienie podatkowego organu pierwszej instancji, w którym umorzone zostało, jako bezprzedmiotowe, postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2006 roku określające spółce wysokość odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za poszczególne miesiące 2001 roku. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, który nie został zakwestionowany w skardze kasacyjnej wskazuje, że spółka "P" wniosła w dniu 14 listopada 2006 roku odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz jednocześnie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przesłanką, na której oparto wniosek było złożenie w Pomorskim Urzędzie Skarbowym wniosku o przyjęcie przez ten organ depozytu gotówkowego jako zabezpieczenia wykonania wskazanej powyżej decyzji. Wniosek ten został rozpoznany negatywnie, o czym świadczy prawomocne postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z dnia 4 grudnia 2006 roku. Sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie zatem podniósł, iż nie została spełniona wynikająca z tego przepisu przesłanka wstrzymania nieostatecznej decyzji, jaką jest przyjęcie, na wniosek strony zabezpieczenia wykonania zobowiązania. Sąd nie wskazał tym samym, co błędnie podnosi autor skargi kasacyjnej, iż przymusowe wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej w związku z ustanowieniem depozytu, spowodowało zasadność wydania przez organy podatkowe postanowienia o umorzeniu postępowania. Przypomnieć bowiem należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania wymienionej we wniosku decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zależało od uprzedniego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosku o przyjęcie zabezpieczenia, co wynika z art. 224 a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo, analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje, że wykonanie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zostało wstrzymane z mocy prawa w zawiązku z zaistnieniem okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 225 w związku z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Sąd słusznie zatem uznał, że postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć, czym nie naruszył art. 208 § 1 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie tym samym, nie miały miejsca okoliczności uzasadniające zastosowanie norm 224a§ 2 Ordynacji podatkowej, na co błędnie wskazano skardze kasacyjnej. W konsekwencji, nie można uznać za usprawiedliwiony, a tym samym stanowiący podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku zarzut uchybienia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono natomiast w oparciu o art. 204 punkt 1 u.p.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).