Uzasadnienie
Dnia 22 listopada 2016 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek I. K. (dalej: "Skarżąca") o wstrzymanie "wykonalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 13 września 2013 r. [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 25 marca 2012 r. [...]". W uzasadnieniu swojego wniosku Skarżąca zwróciła uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. wydany w sprawie P 49/13. We wskazanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z ustawą zasadniczą przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r.
Skarżąca wskazała również, że organ podatkowy wszczął już względem niej postępowanie egzekucyjne. Ponadto w majątku Skarżącej pozostają rzeczy stanowiące bezcenne pamiątki rodzinne, a jednocześnie są to dzieła sztuki i zabytkowe samochody. Zajęcie, a następnie sprzedaż tych rzeczy doprowadzi do powstania u Skarżącej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmioty należące do Skarżącej posiadają znaczną wartość majątkową i są objęte ochroną właściwego konserwatora zabytków, bowiem stanowią dobro narodowe. Dodatkowo zabytkowe samochody Skarżącej muszą być przetrzymywane w odpowiednich warunkach bowiem w przeciwnym razie ulegną szybkiej dewastacji i zniszczeniu.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek Skarżącej okazał się zasadny.
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i § 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Jednakże, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie prawa najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonaniu się o zgodności danych faktów z rzeczywistością (zob. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221.).
W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżąca uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku, a odnoszące się do mogących zaistnieć sytuacji wprost do Skarżącej oraz w stosunku do jej majątku, mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 13 września 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 25 marca 2012 r.
Należy zauważyć również, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest m. in. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., o którego zbadanie zgodności z art. 2 w zw. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim. W dniu 29 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 49/13, w którym uznał za niezgodny z ustawą zasadniczą art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.) obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.