Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 612/08, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a., oddalił skargę "A." Spółka jawna z siedzibą w K. – H. [...] W., A. [...] Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2008 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 rok. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 3 grudnia 2007 roku określił "A." Spółka Jawna wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie 185.920,00 zł. Spółka wniosła odwołanie, zarzucając decyzji organu podatkowego I instancji naruszenie art. 187 i art. 188 w zw. z art. 122, art. 122 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo podniesiony został zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r (Dz. U. Nr 200, poz. 1683 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie przy ustaleniu uprawnień podatnika do zwolnienia w podatku od nieruchomości za 2003 rok. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu wskazano, że rozpatrując sprawę należało wyraźnie rozdzielić stan prawny obowiązujący do końca 2002 roku od stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2003 roku. Dodatkowo wyjaśniono, że z treści art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 200, poz. 1683) wynika, że na dotychczasowych zasadach (a więc obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 roku) zwolnienie z podatku od nieruchomości, stosuje się nie dłużej niż do upływu 3 letniego terminu, wynikającego z decyzji wydanej przed 1 stycznia 2003 r. przyznającej status zakładu pracy chronionej. Tym samym na dotychczasowych zasadach podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości te zakłady pracy chronionej, które łącznie spełniały dwie przesłanki tj.; status zakładu pracy chronionej uzyskały przed dniem 1 stycznia 2003 r. oraz nie minął trzyletni okres od dnia wydania decyzji w sprawie przyznania tego statusu zakładowi. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że Spółka "A." z siedzibą w K. w roku 2007 dysponowała decyzją z dnia 15 grudnia 1997 r. (zmienioną decyzjami z dnia 23.06.1999 r., z dnia 8.03.2000 r., z dnia 13.09.2000 r., z dnia 12.07 2002 r.), wydaną na podstawie ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 41, poz. 201 z zm.) w sprawie spełniania warunków określonych w ustawie dla zakładów pracy chronionej. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie spełniona została tylko jedna przesłanka tj. posiadanie decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. Nie została natomiast spełniona druga z nich, gdyż decyzję w sprawie statusu zakładu pracy chronionej Spółka uzyskała w dniu 15 grudnia 1997 r. na czas nieokreślony, a skoro tak to wyłączyło to Spółkę z możliwości skorzystania ze zwolnienia na dotychczasowych zasadach, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r. Kolegium wskazało również, że pracodawca prowadzący "A." Spółkę Jawną posiada co prawda decyzję Wojewody Śląskiego potwierdzającą status zakładu pracy chronionej (zaświadczenie z dnia 13 listopada 2003 r.), jednakże pomieszczenia oddane w posiadanie zależne innym podmiotów gospodarczym nie będącym prowadzącymi zakład pracy chronionej nie podlegają zwolnieniu ustawowemu z podatku od nieruchomości.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji stwierdził, że nie narusza ona prawa. Na wstępie Sąd podniósł, że stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu. Skarżąca spółka posiadała w roku podatkowym 2003 status zakładu pracy chronionej, a to na mocy decyzji z dnia 15 grudnia 1997 r. Prowadziła też w tym roku podatkowym działalność polegającą na wynajmowaniu części pomieszczeń i magazynów parkingowych innym podmiotom gospodarczym, niebędącym zakładami pracy chronionej. Nie uiściła też za ten rok podatku od wynajmowanych nieruchomości. Przedmiotem sporu rozpoznawanej sprawie była więc jedynie kwestia prawna, a mianowicie, czy skarżąca zachowała po dniu 1 stycznia 2003 r., czyli po dniu wejścia w życie znowelizowanego art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości posiadanych przez nią nieruchomości, na okres kolejnych lat. Swe przekonanie, jak podniósł Sąd, o prawie do kontynuacji zwolnienia podatkowego skarżąca oparła na konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa, wywodząc, że skoro ustawodawca w przepisie przejściowym (art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 200, poz., 1683) przewidział zachowanie prawa do zwolnienia podatkowego na dotychczasowych zasadach przez podmioty będące zakładami pracy chronionej na okres nie dłuższy niż do upływu trzyletniego terminu, wynikającego z decyzji wydanej przed 1 stycznia 2003 r., przyznającej status zakładu pracy chronionej, a nie objął tym przepisem zakładów pracy chronionej, które swój status uzyskały wcześniej na czas nieokreślony, to zakładom tym również przysługuje prawo do zachowania tego zwolnienia, a przynajmniej na co okres trzech lat, licząc od wejścia w życie ustawy z dnia 30 października 2002 r. Sąd argumentował, że z dniem 1 stycznia 2003 r., na mocy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683), art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 97, poz. 123 ze zm.), otrzymał brzmienie, zgodnie którym "prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywizacji zawodowej jest zwolniony w stosunku do tego zakładu (...) z podatków, z tym, że z podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego na zasadach określonych w przepisach odrębnych ustaw". Równocześnie tą samą ustawą z dnia 30 października 2002 r. uregulowano zakres zwolnienia od podatku od nieruchomości, wprowadzając do ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz.
84) art. 7 ust. 2 pkt 4, zgodnie z którym " od podatku od nieruchomości zwalnia się również (...) prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej". Następnie w wyroku podniesiono, że przepis art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który szedł w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., jest w swej treści jednoznaczny i jasny. W jego świetle wszelkie nieruchomości skarżącej spółki, wynajęte lub wydzierżawione innym podmiotom, nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego. Dodano, że ustawodawca przewidział pewien zakres ochrony praw słusznie nabytych i w art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. postanowił, że "w stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przed wejściem w życie niniejszej ustawy, zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na zasadach dotychczasowych, nie dłużej niż do upływu 3-letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. przyznającej status prowadzącego zakład". Powyższym uregulowaniem przejściowym ustawodawca objął tylko niektóre zakłady pracy chronionej, a mianowicie te, które uzyskiwały swój status na czas określony, to jest na okres 3 lat. Tym też podmiotom pozwolił zachować prawo do zwolnienia do czasu zakończenia tego 3-letniego okresu, wynikającego z decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Uregulowanie powyższe było, w ocenie Sądu, przejawem woli ustawodawcy, aby podmioty z jasno zakreślonym horyzontem czasowym swego statusu, zachowały na ten czas dotychczasowe przywileje podatkowe. Jednocześnie należy wnioskować, że takiego rozwiązania ustawodawca nie zamierzał przewidzieć dla pozostałych zakładów pracy chronionej, funkcjonujących w Polsce, a korzystających z bezterminowego przyznania im takiego statusu, w oparciu o wcześniejszy (niż wprowadzony ustawą z 1997 r.) stan prawny. Sąd podniósł też, że w przedstawionym stanie prawnym, przy wyraźniej regulacji z art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r., nie sposób było wywieść uprawnienia do dalszego korzystania ze zwolnienia podatkowego na dotychczasowych zasadach w stosunku do zakładów pracy chronionej w statusie bezterminowym li tylko z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zróżnicowanie uregulowania przejściowego, nie narusza tejże zasady. Zakłady pracy chronionej o statusie bezterminowym i statusie czasowym, nie znajdują się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, tak więc odmienne potraktowanie prawa do zwolnienia podatkowego nie stanowi przejawu różnego traktowania takich samych podmiotów. Sąd dodał, że art. 9 przewidział zachowanie dotychczasowego uprawnienia na okres maksymalnie do trzech lat, co oznacza, że okres ten w konkretnych przypadkach mógł wynosić nawet tylko jeden miesiąc (jeśli trzyletni okres upływał np. w styczniu 2003 r.). W tym kontekście twierdzenie strony skarżącej, że zachowała ona prawo do zwolnienia co najmniej przez okres pełnych 3 lat od wejścia w życie ustawy z dnia 30 października 2002 r., nie tylko, w opinii Sądu, nie ma żadnego oparcia w przepisach prawa, ale także stanowiło swoisty przejaw dyskryminacji w stosunku do podmiotów wymienionych w art. 9 tej ustawy, które z dotychczasowego zwolnienia mogły korzystać tylko do zakończenia okresu, wynikającego z decyzji.
3. W skardze kasacyjnej Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego a to:
1. przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. w związku treścią art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż nieruchomości skarżącej Spółki zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej polegające wyłącznie na gospodarczym wynajmie nieruchomości innym podmiotom na własny rachunek nie korzystają ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości i uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem,
Z ostrożności, w przypadku uznania, iż zastosowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. nie była błędna, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 2. przepisu prawa materialnego art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw w związku z treścią art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez błędne przyjęcie, iż kontynuacja zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach dotychczasowych, przysługuje wyłącznie zakładom pracy chronionej działającym na podstawie decyzji przyznającej status prowadzącego zakład pracy chronionej na czas określony 3 lat, wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. i uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem,
- II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości, mimo iż naruszała ona przepisy prawa materialnego wskazane w punkcie I powyżej oraz bezzasadne oddalenie skargi,
- 2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1), art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, iż wydana została ona z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy oraz bezzasadne oddalenie skargi,
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:
- a) nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku oceny złożonego przez skarżącą wniosku dowodowego w postaci oficjalnej Interpretacji Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych potwierdzającej na czas wyrokowania prawo skarżącej do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości,
- b) nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku oceny zarzutów skarżącej odnośnie prowadzenia zakładu pracy chronionej polegającego wyłącznie na wynajmie nieruchomości i bezpodstawne przyjęcie iż "przedmiotem sporu jest jedynie kwestia prawna, a mianowicie, czy skarżąca zachowała po dniu 1 stycznia 2003 r., czyli po dniu wejścia w życie znowelizowanego art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości posiadanych przez nią nieruchomości, na okres kolejnych lat.", podczas gdy przedmiotem sporu jest w istocie kwestia prawna, czy prowadzenie przez skarżącą zakładu pracy chronionej wyłącznie z zakresie wynajmu innym podmiotom nieruchomości pozwala na uznanie, iż takie prowadzenie zakładu wyłącza prawo do zwolnienia z podatku od nieruchomości,
- c) nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia albowiem w ich miejsce zacytowana została w całości podstawa prawna i jej wyjaśnienie z rozstrzygnięcia WSA w Gliwicach z dnia 22 września 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 235/08 powołanego w końcowej części uzasadnienia na dowód podobnego stanowiska tego samego Sądu w innej sprawie. Naruszenie to zdaniem skarżącej ma istotny wpływ na wynik sprawy albowiem okoliczności faktyczne i prawne sprawy zadaniem skarżącej wymagały indywidualnej oceny prawnej i jej uzasadnienia albowiem nie były one tożsame z okolicznościami ze wskazanej sprawy.
- III. Ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż zastosowana przez sąd pierwszej instancji wykładnia przepisu art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. nie była błędna, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - przepisu art. 7 ust 2 pkt 4 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zdaniem Sądu tylko część nieruchomości skarżącej spółki w okresie, w którym nie były wynajmowanie innym podmiotom, a przez to nie służyły prowadzeniu zakładu pracy chronionej, może korzystać ze zwolnienia podatkowego, a wobec tego skarżąca nie miała podstaw do zwolnienia z podatku od nieruchomości w części, w jakiej nieruchomości te były wykorzystywane na prowadzenie zakładu pracy chronionej w okresie ich faktycznego wynajmowania.
Spółka stanęła na stanowisku, że błędne zastosowanie przez Sąd art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i pozbawienie jej prawa do kontynuowania ulgi stanowi naruszenie zasady ochrony zaufania obywateli do prawa i organów państwa, a ponadto narusza zasadę równego traktowania zawartą w art. 32 Konstytucji RP.
- 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadne są zarzuty Spółki dotyczące pominięcia przez Sąd naruszeń w postępowaniu podatkowym przepisów procesowych wskutek niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy (w tym nie uwzględnienia wniosków dowodowych składanych przez stronę), co miało stanowić naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 o.p. oraz nierozważenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.).
Zdaniem strony należało wyjaśnić, czy istotnie prowadzona przez nią, jako zakład pracy chronionej, działalność gospodarcza polegała wyłącznie w całym okresie od 2003 do 2007 r. na wynajmie magazynów i pomieszczeń biurowych. Według strony okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia, czy wynajęte nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czy też są od tego podatku zwolnione. Według strony skarżącej w sytuacji, gdy jej działalność jako zakładu pracy chronionej polega na wynajmowaniu pomieszczeń magazynowych i biurowych, to nie dotyczy jej wyłączenie ze zwolnienia przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skoro w świetle wskazanego przepisu ze zwolnienia podatkowego wyłączone są przedmioty opodatkowania, znajdujące się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących zakładami pracy chronionej, to prowadzenie w tym kierunku postępowania dowodowego jest bezcelowe.
Stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i wynikało z niego, że Spółka, która od 15 grudnia 1997 r. posiadała status zakładu pracy chronionej, przyznany - zgodnie z obowiązującą wówczas ustawą z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych - na czas nieokreślony, zajmowała się, w ramach prowadzonego zakładu, wynajmowaniem własnych magazynów i biur, które, co nie jest sporne, stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Sporne było natomiast, czy Spółka na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zamianie niektórych innych ustaw zachowała uprawnienie do zwolnienia z podatku od nieruchomości na zasadach obowiązujących przed 1 stycznia 2003 r.
Stosownie do tego przepisu w stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przez wejściem w życie niniejszej ustawy, zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na dotychczasowych zasadach, nie dłużej niż do upływu 3 - letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r., przyznającej status prowadzącego zakład.
Należy zauważyć, że przepis regulujący zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości w okresie do 31 grudnia 2002 r. zawarty był w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu: prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z podatków.
Od dnia 1 stycznia 2003 r. na mocy ww. ustawy nowelizującej z dnia 30 października 2002 r. uściślono to zwolnienie przez dodanie, że zwolnienie od podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego następuje na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Jednocześnie w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych dodano przepis regulujący te zasady (art. 7 ust. 2 pkt 4), w myśl którego od podatku od nieruchomości zwalnia się również prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej.
Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że ten ostatni przepis obowiązujący od 1 stycznia 2003 r. jest jednoznaczny i wyłącza ze zwolnienia podatkowego te przedmioty opodatkowania zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej, które znajdują się w posiadaniu zależnym podmiotów nie będących zakładami pracy chronionej (zakładami aktywności zawodowej).
Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że odrębnie należy traktować sytuację, gdy działalność zakładu polega na wynajmowaniu przedmiotów opodatkowania (zarobkowym oddawaniem ich w posiadanie zależne).
Do takiego właśnie stanu faktycznego znajduje zastosowanie omawiany przepis, bowiem działalność gospodarcza polegająca na wynajmowaniu przedmiotów opodatkowania oznacza właśnie, że przedmioty te zajęte są na prowadzenie zakładu, jednakże wskutek oddania ich w posiadanie zależne podmiotów nie będących zakładami pracy chronionej, zwolnienie z podatku nie dotyczy tych przedmiotów opodatkowania.
Tym samym nie jest usprawiedliwiony pierwszy z zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.).
Nie znajduje również uzasadnienia drugi z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, dotyczący naruszenia zacytowanego wyżej art. 9 ustawy nowelizującej z dnia 30 października 2002 r.
Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że moc obowiązującą dotychczas obowiązujących przepisów, przewidujących zwolnienie z podatku od nieruchomości, przedłużono tylko w stosunku do tych zakładów, które przed dniem 1 stycznia 2003 r. uzyskały na czas oznaczony (3 lat) status zakładów pracy chronionej.
Zatem Sąd trafnie przyjął, że ten przepis przejściowy nie ma zastosowania do zakładów, które przed 1 stycznia 2003 r. uzyskały taki status na czas nieoznaczony.
Wbrew poglądowi strony skarżącej taka interpretacja omawianego przepisu przejściowego pozostaje w zgodzie z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym.
Trybunał Konstytucyjny zajmował się problematyką zróżnicowania sytuacji zakładów pracy chronionej w zależności od tego, czy uzyskały one taki status na czas oznaczony, czy też nieoznaczony. W wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt P6/07 oraz postanowieniu z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt SK 30/07 Trybunał wyraził stanowisko, że uzasadnione prawnie jest zróżnicowanie uprawnień i obowiązków tych zakładów, nie pozostaje to w sprzeczności z zasadą równości, bowiem zakłady pracy chronionej, które uzyskały ten status bezterminowo znajdują się w sytuacji odmiennej od zakładów, którym przyznało ten status na czas oznaczony. W stosunku do tych ostatnich zakładów uzasadnione było zatem wprowadzenie przepisów zapewniających ochronę interesów w toku. Trybunał podkreślił też, że uznaniu zwolnień od podatku za przedmiot "praw nabytych" (ich ekspektatyw) stoi na przeszkodzie przede wszystkim zasada powszechności opodatkowania.
Podatnikom nie może być przyznane bezterminowo prawo do zwolnień podatkowych określonego typu, wyprowadzone jedynie z faktu korzystania z ustawowych zwolnień w okresie przeszłym.
Z powyższych rozważań wynika, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że okoliczności faktyczne sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, czy strona skarżąca miała w analizowanym roku podatkowym uprawnienie do zwolnienia z podatku od nieruchomości przedmiotów opodatkowania wynajmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem od nieruchomości, zostały dostatecznie wyjaśnione. Sąd dokonał też prawidłowej oceny zastosowania przepisów prawa materialnego, uzasadnił też wyczerpująco w uzasadnieniu wyroku (por. art. 141 § 4 p.p.s.a.), z jakich przyczyn uznał skargę za nieuzasadnioną. Wprawdzie Sąd nie odniósł się do zawartego w piśmie procesowym strony z dnia 17 września 2008 r. wniosku (złożonego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a) o przeprowadzenie dowodu z pisma Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 17 września 2008 r., w którym w odpowiedzi na wniosek strony z 8 września 2008 r. o interpretację przepisów dotyczących zwolnienia zakładów pracy chronionej z podatku od nieruchomości, Dyrektor Biura wyraził stanowisko w tym przedmiocie, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem do interpretacji przepisów podatkowych uprawnione są wyłącznie organy podatkowe (art. 14 § 1 i § 6 o.p.), ponadto interpretacji nie dokonuje się w toku postępowania (art. 14b § 4 o.p.).
NSA nie dokonał szczegółowej oceny nowego zarzutu zgłoszonego na rozprawie w NSA, dotyczącego nieuwzględnienia prawa europejskiego, bowiem stosownie do art. 183 p.p.s.a. był związany granicami skargi kasacyjnej, a dodatkowa argumentacja nie mieściła się w podstawach kasacyjnych zgłoszonych w środku zaskarżenia.
Wobec tego, że zarzuty skargi kasacyjnej nie były usprawiedliwione skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.