Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2852/11

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z 1 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 456/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że prowadzona przez skarżącego podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna m.in. w zakresie przychodów ze sprzedaży betonu za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2006 r. i w tej części nie uznał księgi za dowód w prowadzonym postępowaniu. Organ I instancji oszacował przychód ze sprzedaży betonu z uwzględnieniem metody kosztowej (art. 23 § 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Oszacowany przychód ze sprzedaży 8.685,37 m³ betonu wyniósł 1.636.846,56 zł, tj. o 265.762,71 zł więcej, niż sprzedana mieszanka betonowa (w łącznej ilości 7.275,20 m³). W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. decyzją z 8 lipca 2007r. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., w kwocie 130.770 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zakwestionował ustalenia dotyczące przychodów ze sprzedaży betonu, z uwagi na przyjęcie przez organ za podstawę rozliczeń, receptur mieszanki betonowej wykonanych przez firmę B. W związku z czym organ bezpodstawnie przyjął, że firma skarżącego do wyprodukowania sprzedanego w 2006 r. betonu w ilości 7.275,200 m³ potrzebowała jedynie 1.749,500 ton cementu, tymczasem w księdze podatkowej zaewidencjonowano jego zakup w ilości zakup 2.128,770 ton. Zdaniem skarżącego, po uwzględnieniu zużycia cementu na potrzeby prac prowadzonych w nadleśnictwach i zużytych do płukania węzła betoniarskiego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że powstała nadwyżka cementu w ilości 334,991 ton.

Skarżący podniósł również, że przyjęta przez organ podatkowy teza zakładająca, że receptury z firmy B. są wiążące dla producenta betonu towarowego a skład mieszanki betonowej, co do wartości użytego cementu dla poszczególnych klas betonu, jest zawsze taki sam - jest błędna. Skarżący zaznaczył, że dopiero w wyniku uwzględnienia wyższych ilości cementu w mieszance betonowej, dla poszczególnych klas betonu, uzyskano zadowalające efekty i podjęto decyzję o stosowaniu wyższych, niż wynikało to z receptur laboratorium B., norm zawartości cementu w mieszance betonowej.

Ponadto wskazał, że rok 2006 był rokiem rozpoczęcia produkcji betonu, zatem brak doświadczenia i obawa o ewentualne roszczenia odszkodowawcze spowodowała przyjęcie receptur o wyższych parametrach. Podniósł ponadto, że oprócz receptur firmy G. oraz laboratorium B. dysponował także recepturami przygotowanymi przez firmę L., w których zawartość poszczególnych składników mieszanki betonowej dla tej samej klasy betonu znacznie się różni. Podkreślił, że brak popiołu w konkretnej recepturze nie oznacza, że nie może on być dodany do składu mieszanki.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w G., decyzją z 18 marca 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w części i orzekł o obniżeniu wysokości zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 do kwoty 89.326 zł. Uchylenie decyzji w części wynikało z uwzględnienia odwołania w zakresie zaliczenia części poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Powyższe nie stanowiło kwestii spornej na dalszych etapach postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, że podatkowa księga przychodów i rozchodów jest nierzetelna m.in. w zakresie przychodów ze sprzedaży betonu za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2006 r. W toku postępowania ustalono bowiem, że skarżący zakupił cement w ilości (2.278,770 ton) przekraczającej tę niezbędną do wyprodukowania betonu wykazanego w dowodach sprzedaży. Na tej podstawie wywiedziono, że skarżący nie wykazał całej wartości sprzedaży betonu. W toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego skarżący przedłożył receptury mieszanek betonowych sporządzone przez firmę B. Organ podatkowy uwzględniając te receptury wyliczył ilość cementu niezbędną do produkcji 1 m³ betonu danego typu. Organ podatkowy dokonał też szczegółowego rozliczenia zużytego cementu do ilości sprzedanego betonu.

W konsekwencji przyjął, że na wyprodukowanie 7.275,200 m³ betonu skarżący powinien zużyć 1.749,500 ton cementu. Z kolei na podstawie faktur zakupu ustalono, że w 2006 r., skarżący zakupił cement w ilości 2.278,770 ton na łączną wartość 581.152,82 zł. Ponadto ustalono, że w 2006 r., skarżący przeznaczył na inne cele niż produkcja betonu (na potrzeby własne) cement w łącznej ilości 154,279 ton (cement został wykorzystany do remontu i modernizacji środków trwałych). Z kolei 19,975 ton to straty surowców przy produkcji betonu, przyjęte w wysokości zaznanej przez skarżącego. Straty te zostały przez organy uwzględnione.

Ponadto na podstawie faktur VAT ustalono, że skarżący w 2006 r. zakupił 793,500 ton popiołu. Zdaniem organu odwoławczego, na wyprodukowanie 7.275,200 m³ betonu skarżący potrzebował 670,657 ton popiołu, przy czym ilość tę należało zwiększyć o dodatkowe zużycie popiołu m.in. na potrzeby własne podatnika - 52,748 ton popiołu. Z przedstawionych wyliczeń wynika, że skarżący posiadał popiół do produkcji w wystarczającej ilości (5 ton pozostało na koniec roku), co nie mogło zakłócić procesu produkcyjnego mieszanek betonowych i spowodować, że skarżący stosował zwiększoną ilość cementu przy produkcji betonu.

Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego, który podnosił, że beton był produkowany na podstawie własnych receptur, organ odwoławczy zauważył, że węzeł betoniarski wyposażony jest w drukarkę protokołów produkcyjnych, która po każdym zarobie drukuje protokół z ilością zadaną oraz składem wyprodukowanego betonu. W związku z powyższym, skarżący miał możliwość drukowania protokołów zawierających w swej treści skład mieszanki betonowej, które mogłyby potwierdzić, że beton produkowany był na podstawie innych receptur niż zakupione od B. Odnosząc się z kolei do podnoszonego przez skarżącego zarzutu nieuwzględnienia stopnia płynięcia mieszanki betonowej, która ma wpływ na ilość cementu w betonie, na co skarżący przedstawił recepturę z 18 maja 2006 r., wykonaną przez B. dla betonu B-7,5 o konsystencji K1, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest dowodów, aby skarżący produkował i sprzedawał beton o tej konsystencji.

Skarżący oprócz receptury na jedną klasę betonu nie przedstawił żadnych innych receptur, a sprzedaż betonu o klasie B -7,5 stanowiła jedynie 5,3% całkowitej sprzedaży betonu w 2006 r. Ponadto, dołączone do wystawionego przez skarżącego świadectwa jakości betonu dla firmy V., protokoły badania betonu, wskazują, że sprzedawany beton posiadał konsystencję K4. Skarżący w wystawianych fakturach sprzedaży nie wskazywał jaką konsystencję posiada sprzedawany beton, zatem wobec faktów, że posiadał recepturę tylko na jedną klasę betonu o konsystencji K1 oraz wskazywanie w protokołach badania betonu konsystencji K4, organ odwoławczy uznał, że skarżący produkował i sprzedawał beton o stopniu płynności K4. Potwierdzeniem, że skarżący nie sprzedawał żadnej klasy betonu o konsystencji K1 jest również oferta asortymentu firmy dostępna na stronie internetowej, z której wynika, że skarżący sprzedaje mieszanki betonowe o konsystencji K3 i K4.

Ponadto organ II instancji wskazał, że jak wynika z receptur, do produkcji betonu B-7,5 o konsystencji K1 należy zużyć mniejszą ilość cementu (130 kg) niż do produkcji tej samej klasy betonu o konsystencji K4 (145 kg). Przyjęcie zatem przez organ I instancji do szacowania, że skarżący produkował beton o stopniu płynięcia K4 jest dla niego korzystne. Uznanie argumentów skarżącego, jakoby produkował beton o konsystencji K1 doprowadziłoby do wniosku, że niezaewidencjonowana sprzedaż betonu jest większa niż zostało to oszacowane przez organ I instancji w przybliżeniu o kolejne 11%.

Podsumowując, Dyrektor Izby Skarbowej nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że beton produkowany był na podstawie własnych receptur. Skarżący zakupił bowiem w 2006 r., receptury mieszanki betonowej od B., które wykonane zostały na podstawie badań konkretnych składników przedłożonych przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że brak jest wydruków z węzła betoniarskiego, protokołów badania betonu, do wykonywania, których producent betonu jest zobowiązany, wskazania na fakturach konsystencji betonu, świadectw jakości sprzedawanego betonu (oprócz jednego). Ponadto skoro skarżący nabywał i zużywał popiół, niemożliwym jest produkowanie betonu na podstawie receptur, które nie przewidują popiołu jako składnika. Fakt dodawania popiołu potwierdził w zeznaniach z 16 kwietnia 2010 r. R. M. (osoba odpowiedzialna za obsługę węzła, produkcję betonu).

W ocenie organu odwoławczego, przyjęta przez organ I instancji metoda oszacowania przychodu ze sprzedaży betonu określa podstawę opodatkowania w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistej wartości. Organ I instancji ustalając przychód ze sprzedaży betonu uwzględnił dane wynikające z oświadczeń skarżącego, tj. zużycie na cele własne (remont i modernizację własnych środków trwałych), budowę dróg dla nadleśnictw oraz straty w procesie produkcyjnym (płukanie węzła i rur pompy). Wobec tego zaniżenie przychodu ze sprzedaży betonu wyniosło 265.762,67 zł i o tę wartość zasadnie zwiększono przychód za 2006 r.

1. 3. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 23 §1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 §1, art. 180 § 1 i art. 191 tej ustawy.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację prezentowaną na wcześniejszych etapach postępowania.

1. 4. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie.
2. 5. Uzasadniając wydany wyrok Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w toku postępowania podatkowego organy wykazały, że skarżący w 2006 r. zakupił większą ilość cementu niż była mu potrzebna do produkcji betonu wykazanego fakturami sprzedaży. Tym samym zgodził się z organami podatkowymi, że skarżący nie wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów całej sprzedaży.

Sąd I instancji podkreślił, że na podstawie dowodów sprzedaży organy podatkowe ustaliły strukturę sprzedaży betonu przez skarżącego, mając na uwadze między innymi recepturę mieszanek betonu sporządzoną przez laboratorium B. Prezentowane przez organ odwoławczy wyliczenia będące podstawą przyjęcia zużycia cementu dla betonu nie budzą zastrzeżeń. Pozwoliło to organowi II instancji przyjąć i tym samym zaakceptować stanowisko organu I instancji, że na wyprodukowanie 7.274,200 m³ betonu skarżący winien zużyć 1.749,500 ton cementu. Zdaniem Sądu I instancji, ustaleniom tym nie przeczą twierdzenia skarżącego, który zakupiony cement użytkował również do innych celów niż produkcja cementu. Kwestia ta została przez organy uwzględniona. Nie przeczy temu również stanowisko skarżącego w zakresie spożytkowania do produkcji betonu określonej ilości popiołu.

Sąd I instancji podkreślił, że nie można pominąć, że skarżący prowadzący profesjonalną sprzedaż betonu, w wystawionych przez sobie fakturach sprzedaży nie dokonywał żadnych adnotacji o konsystencji/jakości sprzedawanego betonu, a więc brak jest faktycznie informacji o ilości zużytego cementu do sprzedanych przez skarżącego partii betonu. Z kolei do ustalenia składu betonu potrzebne są normy, tablice, na podstawie których określa się recepturę roboczą 1 m³ mieszanki. Poszczególne składniki muszą być dokładnie odmierzane, gdyż zmiana receptury może zmienić właściwości betonu takie jak wytrzymałość i konsystencja.

Sąd I instancji zauważył, że skarżący w toku całego postępowania podatkowego podkreślał, że produkował beton na podstawie własnych receptur, przy czym poza sporem jest fakt, że zakupił receptury od B. na wykonanie betonu, który odpowiada polskiej normie budowlanej [...] co gwarantować miało, że sprzedany przez niego beton zachowa odpowiednie normy wytrzymałościowe dla każdej z klas betonu.

Sąd I instancji podkreślił, że skoro - jak twierdzi skarżący - nie korzystał z zakupionych receptur i tworzył własne receptury (które wymuszały na nim wykorzystanie zwiększonej ilości cementu), to jedynym sposobem, który mógłby spowodować niemożność wskazania przez organy podatkowe nierzetelności ksiąg podatkowych i w konsekwencji szacowania przychodu byłoby gromadzenie materialnych dowodów m.in. w postaci własnych receptur i wydruków z węzła betoniarskiego. Tymczasem skarżący, na którym w tym zakresie ciąży obowiązek udowodnienia swych twierdzeń, takich dowodów nie zaprezentował.

Ponadto, zdaniem Sądu, ustalenie roli popiołu w mieszance betonowej nie ma znaczenia dla sprawy, bowiem istotne jest, że skarżący posiada tylko jedną recepturę – B., która za składnik przyjmowała popiół. Skarżący kupował i zużywał ten produkt, a zatem musiał prowadzić produkcję betonu na podstawie tej właśnie receptury.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, którego nie przekonała argumentacja skarżącego, że zużywał większe ilości cementu do produkcji betonu, bowiem był początkującym producentem i obawiał się procesów odszkodowawczych, stąd też korzystał z własnych receptur, na podstawie których wykorzystywał, dla celów osiągnięcia betonu o wyższym parametrze, większej ilości cementu. Sąd I instancji ponownie zwrócił uwagę na fakt, że skarżący nie zaprezentował w toku postępowania żadnego dowodu materialnego, że faktycznie sprzedawał beton o innej konsystencji. Nie zaprezentował też żadnego dowodu, że korzystał z innych receptur i w związku z tym zużywał większe ilości cementu.

Odnosząc się do wybranej przez organ podatkowy metody szacowania, Sąd I instancji zauważył, że wybór metody kosztowej został właściwie dokonany i uzasadniony. Organ I instancji podkreślił, że metoda kosztowa polegała, w tym przypadku, na ustaleniu wysokości obrotu ze sprzedaży na podstawie wysokości kosztów poniesionych przez skarżącego na zakup cementu, jako podstawowego składnika betonu i z uwzględnieniem udziału zakupionego cementu w obrocie. Wybierając metodę oszacowania ustalono, że skarżący w roku 2006 wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów koszty zakupu cementu w prawidłowej wysokości. Wartość zakupu cementu wynikała z wystawionych przez kontrahenta skarżącego faktur.

Zdaniem Sądu I instancji, przyjęta metoda oszacowania pozwoliła organom na określenie podstawy opodatkowania w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistej wartości. Ponadto uwzględniono oświadczenia skarżącego w zakresie zużycia cementu również na cele własne, w tym remont i modernizację własnych środków trwałych, na budowę dróg dla nadleśnictwa. Uwzględniono ponadto konieczność występowania strat w procesie produkcji betonu (chodzi o konieczność płukania węzła i rur pompy).

Reasumując, w ocenie Sądu I instancji, organ podatkowy prawidłowo oszacował przychód skarżącego (zwiększając go o kwotę 265.762,71 zł) z uwzględnieniem metody kosztowej określonej w dyspozycji art. 23 §3 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Oszacowany przychód ze sprzedaży 8.685,37 m³ betonu wyniósł 1.636.846,56 zł.

Rozpoznając skargę Sąd I instancji nie stwierdził również naruszenia art. 23 §1 Ordynacji podatkowej, ani też naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanych w skardze art. 187 §1, art. 180 §1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

1. 6. We wniesionej skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:
2. - na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej - "P.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania polegającego na przedstawieniu stanu faktycznego sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w związku z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy, w konsekwencji oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 122, 187 §1 Ordynacji podatkowej, w związku z uznaniem, że produkcja betonu w 2006 r. odbywała się na podstawie receptur z Laboratorium B. wykonanych w 2006 r. oraz w związku z uznaniem, że organy podatkowe zasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawcy,
3. - na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy, poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów, tj. przepisów art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z uznaniem, że w materiale dowodowym sprawy brak jest dowodów materialnych potwierdzających stosowanie własnych receptur na produkcję betonu.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

1. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 8. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego oparł skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania.

Dla skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że przedstawione w skardze kasacyjnej uchybienia takim przepisom, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby zatem uchybienia te nie wystąpiły, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być odmienne.

Zdaniem składu orzekającego, w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby zaskarżony w sprawie wyrok Sądu I instancji był taką wadą obarczony.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zamiarem jej autora, było podważenie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Autor skargi kasacyjnej zakwestionował stanowisko organów związane ze stosowaniem konkretnych receptur do produkcji betonu (B.), podnosząc w szczególności, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zawiera informacje wskazujące na stosowanie przez skarżącego własnych receptur.

Odnosząc się do argumentacji autora skargi kasacyjnej w powyższym zakresie należy wskazać, że okoliczność braku wykorzystywania przy produkcji betonu własnych receptur została w sposób bardzo obszerny omówiona przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania. Stanowisko to zostało z kolei ocenione i zaaprobowane przez Sąd I instancji. W zaskarżonym wyroku wytłumaczono jednocześnie, dlaczego uznano argumentację Skarżącego w tym zakresie za nieprzekonującą. Sąd I instancji uznał w szczególności, że żaden ze świadków nie potwierdził faktu stosowania w 2006 r. receptur z firmy G. Zauważyć bowiem należy, że podnoszone na etapie skargi kasacyjnej fragmenty wypowiedzi świadków nie wykluczają okoliczności stosowania w 2006 r. receptury z firmy B., choć wskazują, że Skarżący w dalszym okresie poszukiwał innych rozwiązań w zakresie produkcji betonu. Zresztą te same fragmenty zeznań są powoływane przez organ podatkowy na poparcie prezentowanej przez siebie argumentacji.

Organy podatkowe szeroko opisały, dlaczego uznały, że to właśnie receptura z firmy B. stanowiła podstawę do produkcji betonu w 2006 r. Istotne pozostaje jednak to, że argumenty przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji nie zostały w sposób jednoznaczny podważone. Organ podatkowy przedstawił bowiem cały szereg dowodów, w szczególności dokonał analizy porównawczej wszystkich receptur, na które powoływał się skarżący tłumacząc, że jedynie receptura B. z 2006 r. była zbieżna pod względem zawartości z betonem wyprodukowanym w tym okresie. Przeanalizował również pozostałe receptury, wyprowadzając wniosek, że nie mogły one stanowić w 2006 r. podstawy do produkcji betonu w firmie skarżącego.

Skarżący, jak słusznie podniósł Sąd I instancji, mógł przedstawić dowody przeciwne, w tym m.in. własne receptury i wydruki z węzła betoniarskiego. Jednakże tego nie uczynił, zasłaniając się brakiem konieczności przechowywania tego typu dokumentacji oraz trudnościami związanymi z ich wydrukiem i przechowywaniem. Oczywiście rację ma Skarżący, że żaden przepis nie nakazuje gromadzić, przechowywać i przetwarzać tego typu dokumentów, jednakże stanowiłyby one z pewnością istotny element dowodowy w sprawie.

Powoływane przez Skarżącego fragmenty wypowiedzi świadków, o czym była mowa wyżej, nie potwierdzają faktu stosowania przez niego w 2006 r. innych receptur niż ta wskazana przez organ, czy też jej zmodyfikowania, a jedynie wskazują na okoliczność poszukiwania przez Skarżącego kolejnych rozwiązań w zakresie produkcji betonu. Organy podatkowe wskazały bowiem, że świadkowie, na których powołuje się Skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej potwierdzili, że produkowali beton opierając się na recepturze firmy B. otrzymanej od laborantów.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wskazanych przez autora skargi kasacyjnej dowodów, zauważyć należy, że powyższe dowody zostały poddane analizie organu podatkowego (zob. str. 14-17 decyzji organu II instancji). Jednakże organ podatkowy, a za nim Sąd I instancji uznał, że wskazane dowody nie potwierdzają produkowania przez skarżącego betonu na podstawie własnych receptur. Szeroka, spójna i logiczna argumentacja przedstawiona w tym zakresie, zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, nie pozwala na przyjęcie odmiennego stanowiska niż tam zaprezentowane.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących braku powołania biegłego, który mógłby wyjaśnić, czy Skarżący zmuszony był do stosowania większej ilości cementu niż ta przewidziana w recepturze B. z 2006 r., wskazać należy, że zasadnie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że ustalenie roli popiołu w mieszance betonowej nie ma znaczenia dla sprawy. Istotne jest, że Skarżący posiadał tylko jedną recepturę, która za składnik przyjmowała popiół, zakupywał i zużywał ten produkt, a zatem musiał prowadzić produkcję betonu na podstawie właśnie tej receptury, a jednocześnie nie przedstawił, o czym wspomniano wyżej, żadnego dowodu na faktyczne korzystanie z innych receptur.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji co do tego, że organy podatkowe nie naruszyły w niniejszej sprawie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, czy też nakazu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a tym bardziej zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej).

W związku z powyższym za prawidłowe uznać należy ustalenia organów podatkowych, potwierdzone przez Sąd I instancji, że Skarżący produkował beton na podstawie receptur B., co wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz braku przedstawienia przez Skarżącego dowodów potwierdzających korzystanie z własnych receptur lub receptur innych podmiotów.

W ocenie NSA, organy podatkowe należycie, wnikliwie i szczegółowo odniosły się do argumentów skarżącego podnoszonych na etapie postępowania podatkowego. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania tylko i wyłącznie ustaleń faktycznych, a tych, jak wykazano wyżej, właściwie dokonały organy podatkowe i prawidłowo ocenił je Sąd I instancji.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 490).