Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 999/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. K. – zwanego dalej "Skarżącym", od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 784/09, w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 30 lipca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego) Skarżący i M. K. – dalej jako "Skarżąca" wnieśli osobiście skargę o wznowienie postępowania.
Postanowieniem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II FSK 2477/12 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę Skarżących o wznowienie postępowania z uwagi na zawarty w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przymus adwokacko – radcowski.
W piśmie procesowym z dnia 29 października 2012 r. (data stempla pocztowego) Skarżący wnieśli za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego powołanym wyżej wyrokiem NSA. Do wniosku o przywrócenie terminu została dołączona skarga o wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący w pierwszej kolejności powołali się na przesłanki mające być podstawą do wznowienia postępowania. W dalszej kolejności jako okoliczność do przywrócenia terminu wskazywali na fakt, iż o obowiązku wniesienia skargi o wznowienie postępowania przez pełnomocnika dowiedzieli się dopiero w dniu 22 października 2012 r., kiedy to otrzymali ww. postanowienie NSA z dnia 11 października 2012 r. Jako argumentację braku winy i dochowania należytej staranności powołali się na fakt, że nie zdawali sobie sprawy, że skarga o wznowienie powinna być złożona przez pełnomocnika profesjonalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu może mieć miejsce wtedy, gdy strona wykaże, że nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Należy zauważyć, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu, którą strona winna uprawdopodobnić we wniosku o przywrócenie terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002/23/1059). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do Sądu, który powinien uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy. Z treści art. 87 § 2 P.p.s.a. wynika, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Uznać zatem należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Tymczasem w rozpatrywanej sprawie wina Skarżących polegająca na niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swych spraw, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu, podniesiona we wniosku okoliczność, iż Skarżący nie zdawali sobie sprawy z przymusu adwokacko – radcowskiego przy wnoszeniu skargi o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że Skarżący w swoim poprzednim wniosku o wznowienie postępowania przytaczali szereg przepisów P.p.s.a. w tym między innymi art. 275 i 277 tej ustawy, natomiast obowiązek sporządzenia skargi o wznowienie postępowania wynika z art. 276 w zw. z art. 175 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje więc argumentów, które pozwoliłby zastosować art. 86 § 1 P.p.s.a., gdyż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, która to sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący nie wykazali, że dochowali szczególnej staranności przy dokonaniu czynności a w konsekwencji nie uprawdopodobnili okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.