Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1403/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 listopada 2014 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedziona została skarga kasacyjna, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik skarżącego podał, że wykonanie decyzji drastycznie pogorszy jakość życia podatnika. Dalej wskazano, że skarżący uzyskuje dochody na poziomie poniżej średnich emerytur. W ocenie pełnomocnika ewentualne pozytywne rozstrzygnięcie "nie spowoduje restytucji jakości utraconego życia na u jego schyłku". Pismem z dnia 28 maja 2015 r. wywiedziono kolejną skargę kasacyjną lecz przez innego pełnomocnika. W piśmie tym również zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie tego wniosku jest tożsame z uzasadnieniem zawartym w pierwszej skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski podlegają oddaleniu.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech.
W świetle powyższych rozważań należy uznać, że żaden z dwóch wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. Należy zwrócić uwagę, że oba uzasadnienia mają identyczną lakoniczną treść, która ogranicza się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji pogorszy sytuację skarżącego. Brak jest natomiast szczegółowej analizy co do tego jaką formę może przybrać szkoda, nie wskazano również potencjalnych skutków, które mogą być trudne do odwrócenia. Jak już zostało wspomniane, wykazanie takich okoliczności jest niezbędne dla wstrzymania wykonania decyzji. Wobec tego nie można uznać, że zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Analizując akta sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wziął również pod uwagę postanowienie WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2015 r., którym odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na to, że nie przedstawiła on żadnych dokumentów, które wskazywałyby na jego ciężką sytuację materialną. Uwzględniając tę okoliczność Naczelny Sąd Administracyjny nie ma żadnych podstaw do uwzględnienia wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.