Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej, wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2010 r. w sprawie ze skargi M.W. i H.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 25 maja 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania w całości wyżej wymienionej decyzji.
Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że w zaskarżonej decyzji organ w sposób nieprawidłowy określił wysokość zobowiązania, w związku z czym wykonanie tej decyzji narazi skarżących na szkodę w postaci zapłaty kwoty wyższej niż wysokość prawidłowo określonego zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do powyższego, w uzasadnieniu podano, że "nie jest możliwe przedstawienie jakiegokolwiek dokumentu, który uprawdopodobniłby okoliczność mieszczącą się w granicach opisanej przesłanki.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) przesłanką wstrzymania przez sąd wykonania aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04) "chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.".
Jak wskazuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia na skutek wykonania aktu lub czynności znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
Ponadto zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny ma charakter uznaniowy, zatem Sąd nie jest zobligowany do uwzględnienia wniosku, nawet w razie zaistnienia ustawowych przesłanek zastosowania omawianego środka ochrony tymczasowej.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawiera istotne braki konstrukcyjne, które uniemożliwiają jego merytoryczne rozpoznanie. W uzasadnieniu wniosku nie wskazano w sposób konkretny na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwestionowanie wysokości zobowiązania podatkowego ustalonego w zaskarżonej decyzji nie może stanowić wyłącznej podstawy zastosowania wobec skarżących wnioskowanego środka ochrony tymczasowej. Celem tej instytucji nie jest bowiem wstrzymanie wykonania każdego zaskarżonego przez stronę aktu lub czynności. Należ pamiętać, że art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) statuuje ogólną zasadę, zgodnie z którą decyzje ostateczne podlegają wykonaniu.
Środki ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym mają jedynie charakter wyjątkowy i ograniczają się do sytuacji, gdy konkretny sposób wykonania aktu lub czynności, groziłby znaczną szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Te szczególne okoliczności powinien uprawdopodobnić sam wnioskodawca. Skargowy charakter tego postępowania incydentalnego wyklucza działanie Sądu z urzędu w celu dookreślenia grożących stronie kwalifikowanych konsekwencji wykonania aktu lub czynności.
Z uwagi na fakt, że wniosek skarżących nie odpowiada wskazanym powyżej rygorom, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.