Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 lipca 2012 r. wezwano prokurenta reprezentującego stronę skarżącą będącego radcą prawnym do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez uzupełnienie potwierdzonego za zgodność z oryginałem nadesłanego do Sądu odpisu KRS przez określenie miejsca i daty wykonania czynności na przedłożonym odpisie, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 lipca 2012 r.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik przesłał wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego.
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 10 poz. 65 ze zm.),że w rozpoznawanej sprawie prokurent będący radcą prawnym złożył przy skardze odpis KRS z poświadczeniem jego zgodności z oryginałem zawierającym jedynie jego podpis. Następnie pełnomocnik Spółki nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych.
Na powyższe postanowienie wniesiono skargę kasacyjną zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:
art. 28 § 1 p.p.s.a. i art. 29 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że Prokurent Spółki nie wykazał swojego umocowania do jej reprezentowania, pomimo tego, że zarówno odpis z KRS z dnia 6 grudnia 2012r. poświadczony za zgodność z oryginałem, jak i odpis z KRS z dnia 25 lipca 2012r. wykazywał jego umocowanie do jednoosobowego reprezentowania Spółki jako prokurent;
art. 49 § 1 p.ps.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- - uznaniu, że odpis z KRS potwierdzony za zgodność z oryginałem bez wskazania daty i miejsca potwierdzenia stanowi istotny brak formalny wskutek, którego skarga nie mogła otrzymać właściwego biegu;
- - błędnym skierowaniu do radcy prawnego – jako pełnomocnika procesowego w sytuacji gdy strona nie ustanawiała pełnomocnika w tej sprawie;
- - uznaniu, że pomimo przesłania w odpowiedzi na wezwaniu wydruku z Centralnej Informacji KRS, skarga posiada istotne błędy formalne.
art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi pomimo, że nie zawierała braków formalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Także w myśl art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65), zwanej dalej w skrócie "ustawą o radcach prawnych", radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego porządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie uzupełniono braków zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału i obowiązującymi przepisami prawa to za zasadne należało uznać rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. Nieprawidłowo uwierzytelniony odpis (niezawierający niezbędnych elementów – m.in. daty oraz oznaczenia miejsca sporządzenie) nie może zostać uznany za wystarczający dokument umocowujący do działania w imieniu strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011r. sygn. akt II FSK 2530/10)
Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.