Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008r., sygn.akt II FSK 1116/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2007r. w sprawie I SA/Ke 31/07 ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 listopada 2006r., nr [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 1999r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W piśmie z dnia 10.09.2013r. J. S. (skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wymienionym wyżej wyrokiem na podstawie art.272 § 2 i art.277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r., sygn.akt SK 18/09 (Dz.U. z 2013r. poz.985), zgodnie z którym art.20 ust.3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998r. do dnia 31 grudnia 2006r. jest niezgodny z art.2 w związku z art.64 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca wniosła o zmianę wymienionego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez jego uchylenie oraz uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn,akt I SA/Ke 31/07, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania jej autor podniósł, że decyzja organu podatkowego zaskarżona w sprawie I SA/Ke 31/07 została wydana na podstawie art.20 ust.3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.416 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1999r., zwanej dalej "u.p.d.o.f.", który to przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r., sygn.akt SK 18/09, uznany został za niezgodny z art.2 w związku z art.64 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010r., sygn.akt II GPS 1/10, art.272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie."
Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa skarżącej do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r., sygn.akt SK 18/09, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art.282 § 1 p.p.s.a.).
Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art.20 ust.3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art.2 w związku z art.64 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2008r., sygn.akt II FSK 1116/07, jak również zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oraz wydane w sprawie decyzje organów podatkowych (art.282 § 2 p.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, których sprawa dotyczy, był art.20 ust.3 u.p.d.o.f. Skoro zaś decyzję wydano na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, należy uznać, że jest ona sprzeczna z prawem, a okoliczność ta przesądza o konieczności uchylenia – poza zapadłymi w sprawie wyrokami sądowymi – także decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 23 listopada 2006r., nr PD2-4117-137/05, oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Kielcach z dnia 28 listopada 2005r., nr 199/2005/D.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 - 3 sentencji wyroku.
W zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania należy zauważyć, że zgodnie z art.276 p.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem I instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej (...). Ponieważ dział VII p.p.s.a. nie zawiera odrębnej regulacji dotyczącej zwrotu kosztów postępowania, to zgodnie z odesłaniem zawartym w art.276 p.p.s.a. należy odpowiednio stosować przepisy o postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji. Stąd orzekając o zwrocie kosztów postępowania uwzględniono poniesione przez skarżącą opłaty sądowe oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej związane z postępowaniem ze skargi o wznowienie postępowania (art.200 i art.205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust.1 pkt 1 lit.e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U.
Nr 31, poz.153) - w związku z art.276 p.p.s.a.; 262 zł + 2400 zł) oraz poniesione przez skarżącą opłaty sądowe oraz wydatki i wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej związane z postępowaniem przed Sądem I instancji (art.200 i art.205 § 2 i 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust.1 pkt 1 lit.e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz.U. Nr 212, poz.2075; 523 zł + 15 zł + 2400 zł + 100 zł), natomiast mając na uwadze regulację prawną zawartą w art.207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od uwzględnienia w tych kosztach kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z jej udziałem w postępowaniu kasacyjnym.