Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 233/14 ze skargi G. Sp. z o.o. w K. (dalej: "Spółka") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 2 grudnia w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Burmistrz K. w dniu 4 września 2013 r. wydał decyzję Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 52.622,50zł. Decyzja została doręczona do rąk podatnika w dniu 6 września 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji podpisane przez odwołującą się stronę, wraz z podaniem daty doręczenia – 6 września 2013. r. w aktach sprawy). Dodatkowo potwierdzono odbiór decyzji odbijając na dokumencie pieczęć firmową Spółki. Odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji oznaczone datą 23 września 2013 r. (oraz datą stempla pocztowego na kopercie zawierającej odwołanie) zostało sporządzone przez podającego się za pełnomocnika Spółki adwokata G.J. Wezwaniem z dnia 18 października 2013. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") zobowiązało pełnomocnika strony do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania strony w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W zakreślonym terminie pełnomocnik przedstawił prawidłowo sporządzone pełnomocnictwo z dnia 1 października 2013 r. do reprezentowania Spółki.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu powołano się na art. 223 § 2 O. p. i wyjaśniono, że pouczenie o 14 dniowym terminie wniesienia środka zaskarżenia od decyzji wymiarowej, zgodnie z treścią powołanego przepisu zostało zamieszczone w decyzji przez organ podatkowy I instancji. Tym samym strona w sposób prawidłowy została powiadomiona o możliwości, trybie i terminie zaskarżenia decyzji. W stanie faktycznym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, upłynął w dniu 20 września 2013 r. W związku z tym odwołanie od decyzji wymiarowej organu podatkowego wniesione przez pełnomocnika Spółki w dniu 23 września 2013 r. złożone zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Mając na uwadze prawidłowe pouczenie strony o terminie wniesienia odwołania, organ odwoławczy przyjął, że organ podatkowy nie ponosi winy za powyższe uchybienie.
Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Spółka zarzuciła naruszenie:
- - art. 228 § 1 pkt 2 O. p. przez bezzasadne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy nie nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji Spółce,
- - naruszenie art. 151 O. p. przez bezzasadne przyjęcie, że Spółce będącej osobą prawną skutecznie doręczono decyzję organu I instancji
- - naruszenie art. 191 O. p. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym potwierdzenia nadania przesyłki listowej z decyzją organu I instancji
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.
Sąd wskazał na treść art. 228 O. p. i wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo wykazał, że odwołanie od decyzji wymiarowej organu podatkowego wniesione przez pełnomocnika Spółki złożone zostało z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Powołując treść art. 151 O. p. w przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło skutecznie i do rąk osoby upoważnionej. W ocenie Sądu przesadza to: odbiór pisma, podpisanie dowodu doręczenia przez osobę czynną w siedzibie Spółki, posługującą się pieczęcią podatnika. Sąd wyjaśnił, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona.
Zatem fakt, że dana osoba podjęła się oddania przesyłki, była czynna w siedzibie strony skarżącej i posłużyła się do potwierdzenia odbioru pieczątką firmy, przesądza o tym, że osoba ta miała uprawnienie do odbioru korespondencji. Sąd wskazał także, że z akt podatkowych sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego Spółka posługiwała się adresem, na który ostatecznie została skierowana decyzja wymiarowa. Bezspornym w niniejszej sprawie jest również to, że Spółka decyzję odebrała o czym świadczy złożone odwołanie. Również w sposób bezpośredni nie podniesiono zarzutu, że przesyłkę odebrała osoba nieuprawniona. Zarzut ten został sformułowany w sposób pośredni, mianowicie pełnomocnik wywodzi, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma nie można odczytać kto odebrał przesyłkę. Tymczasem, wiedzę na temat kto konkretnie odebrał przesyłkę posiada Spółka, ponieważ osoba odbierająca przekazała ją Spółce - mimo to zarzut ten nie został skonkretyzowany.
Jednocześnie Sąd zauważył, że ten sposób doręczenia pism przez pracowników organu podatkowego - w siedzibie Spółki na ręce pracowników Spółki z użyciem pieczęci firmowej potwierdzający odbiór pism kierowanych przez organ podatkowy I instancji w toku postępowania podatkowego nie był przez Spółkę kwestionowany.
Spółka wniosła skargę kasacyjną i zaskarżając w całości powyższy wyrok wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazała na naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na uznaniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako odpowiadającego przepisom prawa, mimo, że przedmiotowe postanowienie naruszało art. 228 § 1 pkt 2 O.p., art. 151 O.p., art. 191 O.p.,
- 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2013 r. naruszało art. 228 § 1 pkt 2 O.p., art. 151 O.p., art. 191 O.p.,
- 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie z rzeczywistością, przez dowolne przyjęcie, że sam fakt posługiwania się pieczęcią Spółki świadczy o przyjęciu, że osoba taka jest upoważniona do przyjmowania korespondencji urzędowej skierowanej do osoby prawnej,
- 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do twierdzeń Spółki popartych orzecznictwem sądów administracyjnych, a dotyczących nieskuteczności doręczenia decyzji Spółce.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna; prawidłowo wydany i uzasadniony wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa.
Wszystkie zarzuty kasacyjne opierają się w istocie na argumencie w zakresie stanu faktycznego, że jeżeli nawet doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, to stało się to z powodu wadliwego doręczenia decyzji, czego dowodem ma być nieprawidłowa treść zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji (tzw. "zwrotki"). Na pierwszej stronie tejże zwrotki, oprócz niezbędnych, poprawnych oznaczeń, widnieje nieczytelny podpis osoby fizycznej, która pismo odebrała, któremu towarzyszy czytelna pieczęć podatnika a także, równie czytelna data odbioru przesyłki. Z powyższego wynika, że decyzję odebrała osoba dysponująca pieczęcią osoby prawnej - podatnika, będącego adresatem decyzji. Druga – odwrotna strona – zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji nie została wypełniona.
W aktach administracyjnych znajduje się jednak notatka urzędowa (k.
21) z której wynika w sposób dostatecznie pewny i jednoznaczny, że decyzja została doręczona przez pracownika Urzędu Miejskiego w K., odebrana zaś została przez pracownika recepcji Spółki będącej podatnikiem w sprawie. Wątpliwości, które wynikać ewentualnie mogły z zaniechania wypełnienia drugiej strony zwrotki, zostały, w ocenie Sądu, dostatecznie usunięte treścią przywołanej notatki. Za Sądem pierwszej instancji podnieść również należy, że fakt doręczenia decyzji potwierdza też okoliczność, że odwołanie od decyzji zostało wniesione, chociaż z nieznacznym uchybieniem wymaganego przez prawo terminu.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaną skargę kasacyjną oddalił.