Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 listopada 2009 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt I SA/GL 841/09, odrzucił skargę U.M. i F.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 sierpnia 2009 roku w przedmiocie podatku rolnego. Sąd w motywach tego rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 28 września 2009 r. (data nadania) pełnomocnik U. i F. M., będący adwokatem, złożył skargę na opisaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Wpis od skargi, mający charakter opłaty stałej, nie został opłacony.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej u.p.p.s.a.) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z kolei na podstawie art. 221 u.p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Sąd stwierdził więc, że w omawianej sprawie pełnomocnik skarżących, będący adwokatem wniósł skargę podlegającą opłacie stałej, nie uiszczając wpisu sądowego, wynoszącego 200 zł. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, wydana została w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a zatem wpis od skargi na to rozstrzygnięcie był opłatą stałą, stosownie (§ 2 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarga zatem, jako wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie uiścił wpisu stałego, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 u.p.p.s.a. Pełnomocnik skarżących w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że pełnomocnik skarżących stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), nie uiścił wpisu od skargi, gdyż oczekiwał na wezwanie Sądu w tym zakresie. W jego ocenie zatem, Sąd niesłusznie odrzucił skargę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, zgadzając się z argumentacją Sądu przedstawioną w postanowieniu odrzucającym skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. W pierwszej kolejności należy podnieść, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wymogów dla tego środka zaskarżenia wynikających z art. 176 u.p.p.s.a. Jej autor bowiem nie sformułował zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., ani tym bardziej ich nie uzasadnił. Tymczasem wskazanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie stanowi najistotniejszy element konstrukcyjny tego środka zaskarżenia, gdyż wyznaczaj granice sprawy w jakich sąd kasacyjny ją rozpoznaje, co wynika z art. 183 §1 u.p.p.s.a. ` Na uwzględnienie nie mogła zasługiwać także argumentacja pełnomocnika skarżących, stosownie do której oczekiwał on na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi z uwagi na § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Jak bowiem prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, został uznany jako niezgodny z Konstytucją.
Trybunał Konstytucyjny bowiem wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 45, poz. 322) orzekł o niezgodności tego przepisu z art. 221 u.p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji. Z datą więc ogłoszenia wymienionego wyżej wyroku, tj. 17 marca 2006 r. obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu administracyjnego pierwszej instancji. W konsekwencji profesjonalny pełnomocnik, a takim była osoba uprawniona do reprezentowania skarżących w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji, aktualnie jest zobowiązany do uiszczenia wpisu stałego od wnoszonej skargi bez wezwania Sądu pod rygorem odrzucenia skargi.
W konsekwencji Sąd słusznie zastosował art. 221 u.p.p.s.a. oraz orzekł o odrzuceniu skargi. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.