Uzasadnienie
W piśmie z dnia 15 października 2013 r. A. M. zwróciła się z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 lutego 2012 r., nr [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w sprawie zaistniała nowa przesłanka, którą Naczelny Sąd Administracyjny powinien wziąć pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nową okolicznością jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. SK 18/09, w którym Trybunał stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako: "u.p.d.o.f.") oraz art. 68 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana w skrócie jako: Ordynacja podatkowa) są niezgodne z Konstytucją RP.
Ponadto pełnomocnik podkreślił, że skarżąca jest ubogą osobą, mającą bardzo znikome dochody. Obecna sytuacja, kiedy to następuje egzekucja należności, stanowi bardzo duże obciążenie dla jej budżetu domowego. Skarżąca żyje właściwie wyłącznie z pomocy rodziców, zajęciu podlega znacząca część jej pensji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2932/12 (publ. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 9 lutego 2012 r. Powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sądu Administracyjny uznał, że skarżąca nie przedstawiła konkretnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Jej wniosek sprowadzał się w głównej mierze do przytoczenia poglądów wypracowanych w orzecznictwie na temat rozumienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko, wyrażone w cytowanym wyżej orzeczeniu, Naczelny Sąd Administracyjny popiera.
Skarżąca nie podała w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji żadnych nowych okoliczności, które spowodowałyby przyznanie jej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Okolicznością taką nie jest, wbrew opinii skarżącej, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09. Po pierwsze ww. wyrok dotyczy niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r.), a w analizowanej sprawie mamy do czynienia z treścią art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. Po drugie zaś rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których to spełnienia skarżąca nie wykazała.
Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.