Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1105/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.D. - zwanego dalej "Skarżącym", od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 734/09 w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Z uzasadnienia ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z dnia 26 września 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. ustalił Skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy do osób fizycznych za 2002 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późń. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f."
Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego, decyzją z dnia 29 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc przy tym, m.in. zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 734/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący podniósł między innymi zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię.
Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.
Od powyższego wyroku Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, żądając uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jak również decyzji organów podatkowych oraz zasądzenia na rzecz Skarżącego poniesionych przez niego kosztów postępowań sądowych.
Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późń. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzje organów podatkowych zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r., poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późń. zm.), decyzją z dnia 7 maja 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. uchylił w całości swoją decyzję z dnia 29 lipca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 26 września 2008 r., jak również umorzył postępowanie w sprawie. Z pisma Dyrektora Izby Skarbowej w S. wynika, że powyższa decyzja jest ostateczna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/10, art. 272 § 1 P.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie."
Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa Skarżącego do ponownego rozpoznania sprawy w następstwie wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a.).
Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP - Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1105/10, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 734/09 (art. 282 § 2 P.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, których sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w S., w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 7 maja 2014 r. nr [...] w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 29 lipca 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 26 września 2008 r. [...] sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine P.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy.