Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 300/16

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z 13 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 300/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 735/15 i zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w wysokości 180 zł.

2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie procesowym z 16 kwietnia 2018 r. wniósł o sprostowanie wyroku "w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, poprzez wskazanie – w miejsce zasądzonej kwoty 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych – kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 3. Wniosek o sprostowanie podlega oddaleniu.

Dla porządku przypomnieć trzeba, że wbrew temu, co wskazano we wniosku:

1. - wyrokiem z 13 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 300/16 nie uchylono wyroku WSA i nie oddalono skargi Strony;
2. - w sprawie tej nie rozpoznawano skargi kasacyjnej organu, lecz skargę kasacyjną Spółki;
3. - rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało zawarte w pkt 2 sentencji wyroku, a nie w pkt 3;
4. - NSA nie orzekał na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., lecz na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., bowiem oddalono skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę.

Dalej wyjaśnić trzeba, że wszczęcie postępowania kasacyjnego nie zależy od przypadkowej daty – np. wpływu pisma do sądu, jak wskazano we wniosku. Wszczęcie postępowania kasacyjnego wiąże się z datą skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej, a zatem jest to data nadania tego środka odwoławczego w stosownym terminie w urzędzie pocztowym lub złożenia go w biurze podawczym sądu. Spółka wniosła skargę kasacyjną 14 grudnia 2015 r. (vide k. 68 akt sądowych). Obowiązywało wówczas rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Do sprawy nie ma więc zastosowania rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), bowiem weszło ono w życie dopiero 1 stycznia 2016 r.

1. 4. Przechodząc wreszcie do kwestii możliwości sprostowania wyroku NSA, wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Wniosek organu o sprostowanie wyroku NSA z 13 lutego 2018 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jeżeli sąd nie orzekłby o zwrocie kosztów w ogóle, wówczas strona na podstawie art. 157 p.p.s.a. mogłaby wciągu 14 dni złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., II FZ 543/09), natomiast jeżeli sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, to strona nie może składać wniosku ani o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a. ani o sprostowanie wyroku w trybie art. 156 p.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział bowiem środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze.
2. 5. Z okoliczności sprawy wynika zresztą, że w wyroku z 13 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 300/16, NSA winien był zasądzić na rzecz organu kwotę 180 zł obejmującą koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego określoną na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 28 września 2002 r., co też w pkt 2 sentencji wyroku uczynił.
3. 6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.