Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r. II FZ 838/05, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie Piotra T. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2005 r., II FZ 724/05, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 lipca 2004 r., w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 rok. Od tego postanowienia skarżący wniósł w dniu 22 lutego 2006 r. /wpływ do Sądu nastąpił w dniu 27 lutego 2006 r./ do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "Kasacja II", zaskarżając w całości orzeczenie z dnia 24 stycznia 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił potraktować pismo skarżącego z dnia 22 lutego 2006 r., zatytułowane "Kasacja II", jako skargę kasacyjną oraz uznać ją za niedopuszczalną, co skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia.
Stosownie do art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej p.p.s.a./, skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Oznacza to, iż skargę kasacyjną może rozpoznać jedynie sąd wyższej instancji niż sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą, a wydane przez ten sąd orzeczenia, w tym także postanowienia są ostateczne i prawomocne od chwili ich wydania. Od orzeczeń tych nie przysługuje więc żaden zwyczajny środek zaskarżenia, do których zalicza się między innymi skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny informuje jednocześnie, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać zarówno wymogi formalne określone w art. 46 par. 1 p.p.s.a., przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym, oraz wymogi materialne, określone w art. 176 tej ustawy. Niespełnienie tych ostatnich nie podlega uzupełnieniu i czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną. W skardze kasacyjnej należy również przytoczyć podstawy kasacji, przedstawić zarzuty pod adresem sądu i instancji, poprzez wskazanie konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się sąd oraz je uzasadnić /art. 174 p.p.s.a./. Stosownie natomiast do art. 175 p.p.s.a., skargę kasacyjną może sporządzić jedynie adwokat, radca prawny, a w sprawach z zakresu prawa podatkowego również doradca podatkowy lub w przypadku spraw z zakresu własności przemysłowej - rzecznik patentowy.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, od którego nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia. Skarga kasacyjna nie została sporządzona przez uprawniony do tego podmiot. Nie zawarto w niej podstaw ani nie sformułowano zarzutów pod adresem sądu I instancji w formie wymaganej przez normy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to nie spełnia także pozostałych wymogów materialnych określonych w art. 176 p.p.s.a., to jest nie zawarto w niej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia.
Na tej podstawie należało uznać, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i stosownie do art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, orzec jak w sentencji.