Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II FSK 301/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. L.-N. i L. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2006 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 21 listopada 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. oraz określenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym.
Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2008 r. A. L.-N. i L. N., reprezentowani przez radcę prawnego wystąpili o wykładnię wyroku na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - poprzez określenie do jakiej kategorii należą naruszenia art. 233 § 2, art. 233 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w rozumieniu art. 174 p.p.s.a., skoro zgodnie z uzasadnieniem wyroku (str. 6 akapit 2) naruszeniem prawa procesowego w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wyłącznie naruszenie przepisów procedury sądowoadministracyjnej.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skoro art. 174 p.p.s.a. ma tylko dwa punkty, a zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 233 § 2, art. 233 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej nie mieszczą się w dyspozycji art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to postawione w nim pytanie jest całkowicie uzasadnione.
Zdaniem wnioskodawców kierując się zasadami logiki należy zauważyć, że skoro podstawa kasacyjna określona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy tylko naruszeń procedury sądowadministracyjnej, to wszystkie inne naruszenia pozostałych norm prawnych należą do zbioru określonego w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Każde inne rozumienie zamykałoby drogę sądową do zaskarżenia wyroków sądów pierwszej instancji, a to narusza normę art. 78 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 158 p.p.s.a. konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny i może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. nie budzi żadnych wątpliwości. Prawidłowo odniesiono się w nim do podniesionych w skardze zarzutów i uzasadniono dlaczego nie podlegają one uwzględnieniu.
Z treści wniosku wynika, że pełnomocnik skarżących nie rozumie istoty postępowania sądowoadministracyjnego. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. wskazano wyraźnie, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny bada prawidłowość zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej przez organy, jednak ich bezpośrednio nie stosuje. Nie oznacza to jednak, że sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Strona skarżąca może skutecznie zakwestionować prawidłowość sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji wskazując na przepisy prawa, które sąd naruszył, tj. przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a następnie powiązać zarzuty z nimi związane z odpowiednimi normami prawa procesowego, wadliwie zastosowanymi w postępowaniu podatkowym.
Wobec powyższego nie zrozumiałe jest twierdzenie pełnomocnika skarżących, że nie uznanie przepisów regulujących postępowanie przed organami podatkowymi za podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. zamyka drogę sądową do zaskarżenia wyroków pierwszej instancji, a to narusza normę art. 78 Konstytucji RP
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 158, art. 160 oraz art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.