Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 147/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 12 stycznia 2012 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną skarżącej, a w środku odwoławczym zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przechodząc zaś do rozpoznania wniosku strony zacząć trzeba od uwagi, że z w/w art. 61 § 3 p.p.s.a., wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).
W niniejszej sprawie skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, wniosek strony nie zawiera bowiem uzasadnienia, a jedynie powołanie się na ww. uchwałę NSA.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.