Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 370/11 oddalił skargę Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
W skardze kasacyjnej od wyroku podatnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, gdyż ich wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku i powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wstrzymania wykonania decyzji wskazał, że identyczna sprawa dotyczy określonego stronie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., gdzie zaległość ustalono na kwotę 83.859 zł. Łącznie z odsetkami liczonymi za niemal 8 lat podatnik jest zobowiązany do zapłaty kwoty ponad 327.000 zł. Oszczędności, w tym zwrócony przez niemiecki urząd skarbowy podatek, wystarczył na zapłacenie jedynie kwoty 136.080 zł. Strona nie posiada innych środków, zatem jedynym sposobem wyegzekwowania kwestionowanych zobowiązań podatkowych pozostaje sprzedaż nieruchomości, w której na stałe mieszka wraz z rodziną. W tej sytuacji, w jego ocenie, wstrzymanie wykonania decyzji może zapobiec wyrządzeniu znacznej szkody w majątku strony skarżącej i powstaniu trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku załączył kopię tytułu wykonawczego z dnia 27 maja 2011 r. na kwotę 327.166,02 zł (bądź na kwotę 327.188,02 – kopia tytułu wykonawczego załączonego do akt sprawy jest nieczytelna) oraz kopię pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 20 września 2011 r. o rozliczeniu kwoty 136.080,82 uzyskanej w toku postępowania egzekucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).
Złożony wraz ze skargą kasacyjną wniosek podatnika o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób pozwalający na ocenę czy zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona we wniosku wskazała jakie posiada zaległości względem Urzędu Skarbowego – przedstawiła na tą okoliczność tytuł wykonawczy – nie przestawiła jednakże dochodów zarówno swoich jak i osób, z którymi pozostaje w gospodarstwie domowym. Zważywszy na fakt, że we wniosku z dnia 18 kwietnia 2011 r. o wstrzymanie wykonania decyzji, skierowanym do Sądu pierwszej instancji, skarżący informował Sąd, że jest osobą czynną zawodowo na terenie Niemiec, pobierającą wynagrodzenie za pracę, jak również zawarł informację o zdeponowaniu na lokacie kwoty 145.537,80 zł, którą traktował jako zabezpieczenie podatkowe – dokumenty załączone do wniosku skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego są bardzo wybiórcze.
Istnieje również różnica dotycząca wysokości kwoty jaką wnioskodawca wskazywał we wniosku z dnia 18 kwietnia 2011 r., mającą stanowić zabezpieczenie zaległości podatkowych tj. 145.537,80 zł, a wpłaconą przez niego - 136.080 zł. Wnioskodawca nie wyjaśnił dlaczego zaistniała taka różnica. Powyższe uniemożliwiło tutejszemu Sądowi na pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo wskazuje, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09).
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.