Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 577/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 marca 2013 r. w przedmiocie odsetek od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: kwiecień oraz od czerwca do grudnia 2007 r.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 1 marca 2013 r. - po rozpoznaniu wniesionego przez Spółkę odwołania – uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 15 listopada 2012 r. i określił wysokość odsetek na dzień złożenia zeznania od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za ww. miesiące 2007 r. w kwocie 3.788 zł.
Organ odwoławczy wskazał, że konieczność określenia wysokości odsetek, od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2007 rok, jest konsekwencją stwierdzenia nieprawidłowego rozliczenia kosztów uzyskania przychodu w tym roku podatkowym. Nieprawidłowość ta skutkowała wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie w całości ww. decyzji organu odwoławczego zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 188 w zw. z art. 122 i art. 187, art. 190 § 2 w zw. z art. 121 § 1 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 749 ze zm.; dalej: O. p.).
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę stwierdził, że zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do kwestionowania zasadności decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok. W tym zakresie, zwrócił uwagę, że ocena prawidłowości stanowiska organów podatkowych była już przedmiotem rozpoznania Sądu, który w ramach kontroli legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 576/11 oddalił skargę Spółki, uznając tym samym trafność stanowiska organu odwoławczego.
Odnośnie decyzji określającej Spółce wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy, Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa w sposób, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, że z tytułu osiąganego przychodu, w trakcie roku podatkowego Spółka nie odprowadzała zaliczek na podatek dochodowy w należnej wysokości. Zatem od różnicy pomiędzy zaliczkami uiszczonymi przez Spółkę, a prawidłową wysokością zaliczek, określoną przez organ podatkowy za miesiące: kwiecień i od czerwca do grudnia 2007 roku, jako od zaległości podatkowej, należało naliczyć odsetki za zwłokę.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka zarzuciła:
- 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a), naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegającą na przyjęciu, że pomimo spełnienia przez podatnika wszystkich warunków zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, możliwym jest wyłączenie przez organ z kosztów podatkowych przedmiotowych wydatków, tj. bezzasadne tolerowanie oraz powielenie błędnej wykładni ww. przepisu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w decyzji z dnia 1 marca 2013 r., co doprowadziło do nieuchylenia przedmiotowej decyzji do czego obligował Sąd przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;
- 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 marca 2013 r. podczas gdy organ podatkowy wydał przedmiotową decyzję naruszając przepisy art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności poprzez rzeczywiste pominięcie dowodów w postaci umów zawartych pomiędzy Spółką a K. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "S." K. K. oraz umów zawartych pomiędzy Spółką a PHU K., jak również protokołów odbioru i zaawansowania robót wynikających z tych umów oraz potwierdzeń dokonania zapłaty za wyżej wykonane roboty, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że faktury wystawione przez K. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "S. K.K. oraz przez A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. K. mają charakter fikcyjny, w konsekwencji naruszając art. 191 O.p. poprzez dokonanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, istotnie wykraczający poza granice wytyczone przez ten przepis,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 marca 2013 r. podczas gdy organ podatkowy wydał przedmiotową decyzję naruszając przepisy art. 188 w zw. z art. 122 oraz art. 187 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów: z opinii biegłego rzeczoznawcy, której przedmiotem miało być dokonanie oceny i wyceny prac przeprowadzonych przez podwykonawców Pana K. K. Pana A. K. w ramach prac prowadzonych przez Spółkę (i objętych niniejszym postępowaniem), przeprowadzenia wizji lokalnych powyższych prac z udziałem przedstawicieli Spółki, gdzie miały zostać wskazane prace wykonane przez firmy Pana K. K. i Pana A. K. oraz czynności zmierzających do potwierdzenia, iż rachunek bankowy nr [...], na który Spółka uiściła należność z tytułu faktury nr [...]r. należy do Pana A. K.; przedmiotem powyższych dowodów były okoliczności mające dla sprawy istotne znaczenie dla sprawy, które nie zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami w sprawie,
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 marca 2013 r., podczas gdy organ podatkowy wydał przedmiotową decyzję naruszając przepisy art. 190 § 2 w zw. z art. 121 § 1 i art. 123 § 1 w zw. z art. 122 i art. 187 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. K. przy jednoczesnym posłużeniu się dla celów wydania rozstrzygnięcia materiałami z postępowań, które toczyły się przeciwko tej osobie, co w istocie uniemożliwiło realizację gwarantowanego stronie postępowania podatkowego prawa do udziału w przeprowadzaniu dowodu z zeznań świadka,
- d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 marca 2013 r., podczas gdy organ podatkowy wydał przedmiotową decyzję naruszając przepisy postępowania, tj. przepis art. 199a § 3
O. p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności obligujące organ do jego zastosowania.
Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w całości i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Przedmiotem sprawy niniejszej było określenie wysokości odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za określone miesiące roku podatkowego 2007. W skardze kasacyjnej nie zaprezentowano natomiast jakiegokolwiek zarzutu obejmującego przepisy prawa podatkowego normujące w zakresie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych czy też odsetek od tych zaliczek. Wywiedzione i uzasadnione zarzuty kasacyjne są takie same jak zarzuty wniesione w sprawie (sygn. akt) II FSK 3164/13 dotyczącej określenia (tej samej stronie skarżącej) wysokości zobowiązania podatkowego od osób prawnych za rok podatkowy 2007. Zarzuty te zostały zaś merytorycznie rozpoznane i nieuwzględnione w (wymienionej) sprawie II FSK 3164/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w tym samym składzie i na tej samej rozprawie, skargę kasacyjną skarżącego podatnika oddalił.
W tym stanie rzeczy uzasadnienie oddalającego skargę kasacyjną wyroku w sprawie II FSK 3164/13 jest również odpowiednie do wyroku nieuwzględniającego takie same zarzuty kasacyjne i oddalającego skargę kasacyjną w sprawie niniejszej.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.