Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2262/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 października 2011 r., w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę swego rozstrzygnięcia Sąd podał art. 58 § 1 pkt 2 i 4 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podniósł, że z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, iż nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Tymczasem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 października 2011 r. było już przedmiotem złożonej przez tą samą stronę w dniu 31 października 2011 r. skargi, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3137/11, a wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 sierpnia 2012 r. Nie można było zatem uznać, że skarga nadana w dniu 3 lipca 2012 r. została skutecznie złożona.
Sąd pierwszej instancji powołał się także na treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i wskazał, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postanowienie organu podatkowego z dnia 18 października 2011 r. doręczone zostało skarżącemu w dniu 27 października 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc dnia 28 listopada 2011 r. Skarga natomiast została nadana w placówce pocztowej dopiero dnia 3 lipca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego i nie wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, na podstawie których powinny być podważone decyzje podatkowe wydane wobec skarżącego. Skutkiem tych zaniechań doszło do naruszenia prawa, w wyniku czego wydano wadliwe decyzje obciążone błędem formalnym, wobec osoby, co do której w myśl art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie istniał obowiązek świadczenia danin, co skutkuje tym, że decyzja zawiera wadę powodując jej nieważność z mocy prawa w myśl art. 156 pkt 7 k.p.a. oraz art. 247 § 1 pkt 3, 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121 i 187 Ordynacji podatkowej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o: stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 13 września 2012 r., uchylenie wyroku z dnia 25 czerwca 2012 r. o odrzuceniu skargi, zwrot zajętej kwoty wraz z odsetkami, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Słusznie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zastosował art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje bowiem niedopuszczalność skargi na skutek wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a więc odnosi się m.in. do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Wskazana powyżej tożsamość podmiotowa i przedmiotowa wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że zaskarżone przez skarżącego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2011 r. dotyczące odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego było już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3137/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił bowiem skargę na wymienione wyżej postanowienie, a wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 sierpnia 2012 r.
Podkreślić także należy, że strona nie zgadzając się z organami władzy publicznej ma zagwarantowane prawo skierowania sprawy na drogę sądową, a sądy administracyjne - w zależności od inicjatywy strony skarżącej – rozpoznają sprawę w dwóch instancjach. W omawianej sprawie skarga na postanowienie organów podatkowych została prawomocnie zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 czerwca 2012 r. oddalającym skargę, a zatem ponowna kontrola legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych jest w zwykłym toku instancji niedopuszczalna.
W konsekwencji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę strony stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Podniesione natomiast w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na przepisach aktów prawnych z zakresu postępowania administracyjnego i podatkowego, sprowadzające się do kwestionowania rozstrzygnięć organów podatkowych, uznać w tej sytuacji należało za całkowicie nieskuteczne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.