Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 145/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 20 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 28 lipca 2011 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 85.662 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej kierując się ogólnymi zasadami postępowania podatkowego oraz działając na podstawie przepisów prawa, podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Zasadnie przyjął, że transakcje udokumentowane w 2008 r. 140 fakturami VAT wystawionymi przez P. [...] w R. Spółka Akcyjna – S. P. w R. na łączną wartość netto 219.047,18 zł nie miały w rzeczywistości miejsca. W konsekwencji, skoro nie dokumentują one rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, wydatki z nich wynikające nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
- 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił organowi naruszenie:
- - art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, art. 27f ust. 1,2 i 3, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."),
- - art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o raz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2006 Nr 217, poz. 1588),
- - zasady postępowania wynikającej z art. 124, art. 120, art. 121, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa").
- 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i ją oddalił. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że zaewidencjonowane przez skarżącego faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Skarżący nie miał zatem prawa do wliczenia zaewidencjonowanych tak wydatków w koszt uzyskania przychodu w oparciu o art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Za powyższym wnioskiem przemawia analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się przy tym wskazywanych w skargach uchybień w zakresie prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności w zakresie gromadzenia dowodów.
- 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz "zwolnienie strony od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej w całości". Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia:
"- art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, art. 27f ust. 1, 2 i 3, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14, póz. 176 z późn. zm.) przez przyjęcie, że wydatki strony na nabycie paliwa dokumentowane fakturami stacji paliw P. w R. nie mogą być uznane za koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów gdyż opisane faktury dokumentują poniesienia wydatków, które nie miały miejsca w rzeczywistości,
- - art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych o raz o zmianie niektórych innych ustaw
- - naruszenie zasady postępowania wynikającej z art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, póz. 60), w myśl której organy podatkowe powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy przez całkowity brak odniesienia się do przedstawionych przez stronę dowodów, iż rzeczywiście dokonywała ona nabycia paliwa na stacji paliw P. w R.. naruszenie art. 120,121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, póz. 60), w myśl których postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyjaśniać stronom zasadność przesłanek decyzji a nadto prowadzić do wydania decyzji oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy i wskazanie podstaw prawnych decyzji,
- - naruszenie art. 125 par. 1 pkt. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym w Rzeszowie sygn. akt X Ks 148/10 i przyjęcie w tym zakresie założenia, ze rozstrzygnięcie sprawy karnej nie ma żadnego znaczenia dla określenia zobowiązań podatkowych strony w sytuacji gdy przedmiotem zainteresowania Sądu w postępowaniu karnoskarbowym jest kwestia czy faktury sporządzone przez pracownika stacji paliw P. w R. dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze czy też nie,
- - naruszenie art. 145 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, że wskazane w skardze do Sądu uchybienia organów podatkowych nie mają charakteru uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy,
- - naruszenie art.120, art.121, art.,122, art.123, art.124 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak rozważenia, że J. S. złożył w sprawie zeznania nieprawdziwe, niekorzystne dla strony ze względu na fakt, że był z nią w konflikcie był jej dłużnikiem i nie chciał oddać długu, sam z własnej inicjatywy w celu zaszkodzenia stronie wskazał firmę strony organom podatkowym i ścigania. Strona zarzuca, że po złożeniu tych zeznań świadka J. S. nie spotkały żadne negatywne konsekwencje -obecnie jest emerytem.
- - naruszenie art.120, art.121, art.,122, art.123, art.124 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak rozważenia, że świadek J. S. sporządził i wydał wiele faktur negowanych przez organa skarbowe także innym firmom, co wpływać może w sposób istotny na wiarygodność tego świadka,
- - naruszenie art.120, art.121, art.,122, art.123, art.124 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak rozważenia, że sama strona przekazała organom podatkowym wszystkie informacje dotyczące rozliczeń z P. S.A w R., w tym księgę podatkową działając w przeświadczeniu, że posiadane przez nią faktury P. S.A są także zaksięgowane u wystawcy, w sytuacji gdy sam J. S. wydał stronie oświadczenie iż faktury sporządzone zostały na podstawie wcześniejszych paragonów,
- - naruszenie art.120, art.121, art.,122, art.123, art.124 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak rozważenia, iż księgowa P. S.A w swoich zeznaniach sama miała wątpliwości co do tego, czy faktury VAT dotyczące trakcji ze stroną są rzeczywiście tzw. fakturami pustymi,
- - naruszenie art.120, art.121, art.,122, art.123, art.124 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie że; strona posiada zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w wysokości 85 662,00 zł, strona w sposób nieprawidłowy ewidencjonowała zakup paliwa, faktury zaewidencjonowane przez stronę jako dokumenty nabycia paliwa w stacji paliw P. S.A w R. przy ul. W. są fakturami " pustymi " i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, strona nierzetelnie dokumentowała nabycie paliw,".
- 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie ma ona uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Na wstępie zaznaczyć należy, że na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na zarzucie naruszenia przepisów o postępowaniu, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać także przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Dla skutecznego podania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy. W sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wymogi dotyczące należytego sformułowania podstaw zaskarżenia są uzasadnione między innymi obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie art. 175 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a.
W sprawie niniejszej żadnemu z tych wymogów skarga kasacyjna nie czyni zadość. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał czy zaskarżono orzeczenie w całości czy też w części. Ponadto skarga kasacyjna nie wskazuje czy naruszenie przepisów prawa materialnego jest efektem niewłaściwej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania tych przepisów. W konsekwencji nie wskazuje także, które przepisy prawa materialnego naruszono poprzez niewłaściwa wykładnię i na czym ona polegała. Jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia, a które przepisy prawa materialnego naruszono poprzez niewłaściwe zastosowanie i na czym ono polegało. Powyższych braków skargi nie sanuje jej uzasadnienie, przez co zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego wydaje się, iż zamiarem autora skargi kasacyjnej było zakwestionowanie stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Przyjmując powyższe założenie za zasadne, należy podnieść, że celem skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego sprawy należało zarzucić naruszenia przepisów art. 141 § 4 w zw. z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z naruszonymi przepisami Ordynacji podatkowej, czego autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Brak skutecznego zakwestionowania przyjętego do orzekania przez Sąd stanu faktycznego sprawy, czyni także merytorycznie niezasadnymi, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Należy podnieść, iż nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., bowiem istotnie rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu nie jest uzależnione od rozstrzygnięcie sprawy karnej. Nie może znaleźć uzasadnienia także zarzut naruszenia przepisu art. 145 p.p.s.a. Przepis art. 145 p.p.s.a. dzieli się bowiem na paragrafy i punkty, a brak sprecyzowania w tym zakresie zarzutu skutkuje brakiem możliwości jego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domyślać się, jaki przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na myśli. Nieuzasadnione są także zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej z powyższych względów jak i z uwagi na fakt, że nie został w żaden sposób uzasadniony.
Natomiast podnoszony zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia z tej przyczyny, że przepisów tych Sąd pierwszej instancji nie zastosował w sprawie.
Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).