Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 12 listopada 2012 r., I SA/Gd 965/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. O., na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
Jak zauważono w motywach orzeczenia, przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono skarżącemu skutecznie w trybie art. 73 Ppsa (przez tzw. awizo). Termin do uiszczenia ww. opłaty upłynął bezskutecznie z dniem 10 października 2012 r. Wobec tego skargę strony należało odrzucić, na podstawie ww. art. 220 § 3 Ppsa.
W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez odrzucenie skargi, mimo że nie wezwano ponownie do uzupełnienia jej braków formalnych przy zaistnieniu ku temu przesłanek, a ponadto wobec niewzięcia pod uwagę, że skarżący uiścił niezwłocznie wpis, gdy tylko dowiedział się o tym braku formalnym. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W motywach skargi kasacyjnej strona przytoczyła okoliczności, ze względu na które nie mogła odebrać awizowanej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Podstawę kasacyjną wniesionego środka odwoławczego stanowi art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, którego Sąd pierwszej instancji nie stosował w zaskarżonym postanowieniu. Podstawę prawną odrzucenia skargi strony (z powodu nieuiszczenia wpisu) stanowił bowiem art. 220 § 3 Ppsa. Wynika z powyższego, że zarzut skargi kasacyjnej nie koresponduje z podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia ocenę (co do istoty) poprawności odrzucenia skargi przez Sąd wojewódzki.
W świetle art. 183 § 1 (zdanie pierwsze) Ppsa – ustanawiającego regułę związania granicami (zarzutami i wnioskami) skargi kasacyjnej – Sąd odwoławczy nie może w żaden sposób poprawiać, czy uzupełniać podstaw kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15). Skoro więc Sąd pierwszej instancji nie stosował w zaskarżonym postanowieniu art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa (nie na tej podstawie odrzucono skargę), to zarzut naruszenia ww. przepisu już tylko z tego powodu nie może zostać uwzględniony i do tej uwagi ograniczyć zasadniczo należy jego negatywną ocenę. Ze względu bowiem na wskazane związanie granicami skargi kasacyjnej, ww. uchybienie konstrukcyjne rozpoznawanego środka odwoławczego wyklucza, jak zauważono, analizę argumentacji strony, w ramach której wskazuje ona przyczyny nieuiszczenia wpisu w terminie, a która – nawiasem mówiąc – nie kwestionuje ustalenia Sądu pierwszej instancji, stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi, że opłata sądowa nie została terminowo uiszczona mimo prawidłowo doręczonego wezwania w tym zakresie.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 Ppsa.