Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2193/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 16 września 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucili na podstawie art. 174 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię "§ 1 pkt 1) lit. a) uchwały Nr XLI/271/13 Rady Gminy P. z dnia 29 października 2013 r. przez ustalenie, iż budynek zamieszkiwany przez stronę nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz jedynie letniskowym, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia wymiaru podatku za rok 2015 w oparciu o stawkę od tzw. pozostałych budynków - 7,73 zł/m2, a nie stawkę od budynków mieszkalnych - 0,71 zł/m2".
Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz skarżących od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest w oczywistym stopniu pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Jak stanowi art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej unormowane w art. 174 - art. 176 P.p.s.a, wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3133/16, “w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią.
Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 P.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego".
Sposób sformułowania rozpoznawanej skargi kasacyjnej wyraźnie odbiega od uregulowanego w przepisach ustawy oraz ugruntowanego w praktyce sądowoadministracyjnej wzorca, uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne odniesienie się do podniesionego w niej zarzutu.
W petitum wniesionego środka zaskarżenia wyraźnie wskazano, że jedyny zarzut kasacyjny dotyczy błędnej wykładni § 1 pkt 1) lit. a) "uchwały Nr XLI/271/13 Rady Gminy P. z dnia 29 października 2013 r.". Abstrahując od błędnego oznaczenia przywołanego aktu normatywnego (wskazany przepis zawarty zostały w uchwale Rady Gminy P., a nie, jak podano w skardze kasacyjnej – "uchwale Rady Gminy P."), podkreślić należy, że strona inicjująca postępowanie kasacyjne w sposób jednoznaczny ograniczyła jego zakres do kontroli instancyjnej w obszarze naruszeń materialnoprawnych, wykluczając tym samym możliwość zbadania prawidłowości zaskarżonego wyroku pod kątem naruszeń proceduralnych, innych niż wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe, a zaaprobowane przez sąd administracyjny pierwszej instancji znajdują się w niniejszej sprawie poza kognicją sądu kasacyjnego.
Innymi słowy Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wynikiem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej przez WSA w Poznaniu w zakresie przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy i nie ma podstaw do podważenia przyjętej przez sąd administracyjny pierwszej instancji oceny, że budynek zamieszkiwany przez stronę należy zakwalifikować do kategorii budynków pozostałych, o których mowa w § 1 pkt 1) lit. f) uchwały Rady Gminy P. z 29 października 2013 r.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje ocenę WSA w Poznaniu, że organy podatkowe zgodnie z prawem zastosowały w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy stawkę podatku, o której mowa w § 1 pkt 1) lit. f) przywołanej powyżej uchwały rady gminy.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.