Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 28 czerwca 2013 r. W. Sp. z o.o. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 grudnia 2012 r., [...]. Spółka podniosła, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. decyzji doprowadziło już do wyegzekwowania kwoty 2.092.589 zł. W wyniku tych działań skarżąca posiada obecnie wymagalne i przeterminowane zobowiązania w kwocie ponad 170.000 zł. W ocenie spółki, dalsze przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na wyrządzenie znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkiem jednak wydania takiego postanowienia jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki bądź niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że wniosek spółki jest wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony skarżąca wywodzi, że nie posiada płynności finansowej niezbędnej do zapłaty wynagrodzenia, podatków i opłat stałych oraz, że dalsza egzekucja na podstawie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwolnienia pracowników. Z drugiej strony natomiast Spółka wskazała, że posiada znaczny majątek składający się m.in. z kilku nieruchomości o wartości kilkudziesięciu milionów złotych. A posiadany przez skarżącą majątek daje gwarancję, iż w przypadku niedokonania przez skarżącą zapłaty podatku, zobowiązanie to zostanie zaspokojone.
Tym samym rozpoznawany wniosek nie daje rzetelnego i pełnego obrazu sytuacji finansowej spółki. Tylko wskazanie precyzyjnych danych w tym zakresie dałoby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość oceny przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.