Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FSK 3213/12) uwzględnił skargę kasacyjną S. K. – nazywanego dalej "Skarżącym". W punkcie trzecim wyroku przyznano doradcy podatkowemu, pełnomocnikowi Skarżącego, kwotę 180 zł zwiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wnioskiem z dnia 16 lutego 2014 r. pełnomocnik Skarżącego, na podstawie § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153), wystąpił o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów podłuży do Warszawy w wysokości 372,77 zł.
Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że na rozprawie złożył wniosek o zwrot kosztów podróży, który został pominięty przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek Skarżącego należało oddalić.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, koszt dojazdu do sądu nie stanowi niezbędnego kosztu postępowania, o którym jest mowa w art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".
Zgodnie art. 205 § 3 Ppsa przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że tylko w sytuacji gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony lub pełnomocnika na podstawie art. 91 § 3 Ppsa możliwe jest wnioskowanie o zwrot kosztów podróży, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1039/13 i powołane tam orzeczenia; z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I GZ 15/14 oraz wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1079/06, treść orzeczeń dostępna w CBOSA).
Skoro zatem stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym został on pouczony w zawiadomieniu o terminie posiedzenia, to nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.