Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r., I SA/Op 260/05, oddalił skargę Janusza B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 4 sierpnia 2005 r., (...), w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego.
Z akt sprawy wynika, że w 2000 roku podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. W ramach tej działalności podatnik dokonywał importu samochodów używanych m.in. z Belgii, Danii, Francji, które rejestrował na własne imię i nazwisko, wykorzystywał do celów prowadzonej działalności gospodarczej, a następnie dokonywał ich sprzedaży. W 2000 roku podatnik sprzedał dwa samochody: Citroen C 25, Peugeot Boxer oraz przyczepę Niewiadów za łączną kwotę 57.300 zł, czego nie zaewidencjonował w prowadzonej ewidencji przychodów.
W tak opisanym stanie faktycznym Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia 26 listopada 2003 r., na podstawie art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ustalił 20 % ryczałt od przychodów, które nie zostały ujęte w ewidencji. Nadto organ I instancji, zgodnie z treścią par. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, uznał prowadzoną ewidencję za nierzetelną i wadliwą.
Po rozpoznaniu odwołania podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej w O. decyzją z dnia 5 lipca 2004 r., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego w O. po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego wydał decyzję określającą wartość niezaewidencjonowanego przychodu w roku 2000 w wysokości 55.300 zł i ustalił ryczałt od tego przychodu w kwocie 11.060 zł. Z kwoty uprzednio wyliczonej jako niezaewidencjonowany przychód wyłączono równowartość przyczepy Niewiadów, gdyż nie stwierdzono, aby miała związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wyjaśnił, iż w 2000 r. posiadał trzy samochody: Citroen C 25, Peugeot Boxer oraz Mercedes Sprinter. Do działalności polegającej na świadczeniu usług transportowych wykorzystywał samochód marki Mercedes Sprinter, Peugeot był wykorzystywany sporadycznie, a prawie w ogóle Citroen C 25, gdyż uległ wypadkowi i był naprawiany.
Decyzją z dnia 4 sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor podzielił argumentację organu I instancji stwierdzając, iż samochód marki Citroen był wykorzystywany w działalności gospodarczej w okresie od 1 maja 1999 r. do 29 października 1999 r. i świadczono nim usługi transportowe. Fakt późniejszego wyeliminowania tego pojazdu z działalności gospodarczej i zaniechania eksploatacji, w związku z wypadkiem jakiemu uległ i koniecznością dokonania napraw, nie miała, zdaniem Dyrektora, znaczenia. Organ II instancji zwrócił ponadto uwagę na treść odwołania podatnika jak i jego pisma z dnia 12 sierpnia 2004 r., w których twierdził on, że samochód Peugeot Boxer był wykorzystywany przez niego w 2000 r. w działalności gospodarczej sporadycznie, gdyż do świadczenia usług transportowych służył podatnikowi samochód marki Mercedes Sprinter.
Dyrektor podkreślił sprzeczność występującą pomiędzy tymi twierdzeniami, a poprzednio składanym przez podatnika oświadczeniem. Zdaniem organu II instancji okoliczności te wskazują na związek sprzedanego majątku /w tym przypadku samochodów marki Citroen i Peugeot Boxer/ z wykonywaną działalnością gospodarczą /świadczone usługi transportowe/, bowiem zgodnie z dyspozycją obowiązującego w 2000 r. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176, zwanej dalej u.p.d.o.f./, przychody uzyskane z ich sprzedaży były przychodami z działalności gospodarczej. Fakt niewykazania tego przychodu w ewidencji, jak również jego wartość przekraczająca 0,5 % wykazanych w ewidencji przychodów, świadczy o nierzetelnym jej prowadzeniu.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wskazał, iż warunkiem koniecznym do uznania, że kwota uzyskana ze sprzedaży majątku stanowi przychód z działalności gospodarczej jest istnienie związku z prowadzoną działalnością w momencie sprzedaży majątku. W przypadku samochodu marki Citroen związek taki nie istniał, albowiem samochód w 2000 r. nie był już składnikiem majątku wykorzystywanego do działalności gospodarczej, ponieważ uległ wypadkowi w grudniu 1999 r. i oddano go do naprawy. Zdaniem skarżącego obowiązujący w 2000 r. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. nie pozwalał na zaliczenie do przychodu z działalności gospodarczej sprzedanych przez niego w 2000 r. samochodów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji oddalając skargę podał, iż obowiązujący w 2000 r. art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., obejmował przychody niezwiązane bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, lecz przychody uzyskane ze sprzedaży składników majątku związanego z wykonywaną działalnością. Oznacza to, że pomiędzy sprzedanym składnikiem majątku musi istnieć związek z wykonywaną działalnością, a więc składnik ten powinien mieć "coś wspólnego" z wykonywaną działalnością, powinien służyć tej działalności. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie bezsprzeczny jest fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej m.in. na świadczeniu usług transportowych. Nie był również kwestionowany fakt osiągnięcia w 1999 r. i 2000 r. przez skarżącego przychodu z tytułu tej działalności, a zatem nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, wykorzystywanie przez skarżącego składników majątkowych w postaci samochodów w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż bez nich nie mógłby świadczyć usług transportowych.
Nie ma znaczenia czy samochody zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i czy dokonywane były odpisy amortyzacyjne, bowiem według stanu prawnego obowiązującego w 2000 r., podstawę opodatkowania skarżącego stanowił przychód ewidencjonowany.
Zdaniem Sądu, poczynione w sprawie ustalenia wynikające z faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego /w tym osiągnięcia przychodów w związku ze świadczonymi usługami transportowymi/ oraz ocenione na podstawie treści oświadczenia oraz pism skarżącego złożonych w toku postępowania kontrolnego /wskazujących na wykorzystywanie obu pojazdów/, świadczą o używaniu do świadczenia usług transportowych zarówno samochodu Citroen 5 jak i Peugeot. W opinii Sądu ustalenia te wskazują nie tylko na związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, ale również wykazują fakt wykorzystywania obu pojazdów w tej działalności. Nie bez znaczenia dla oceny przytaczanego związku jest też przychód osiągnięty przez skarżącego w 1999 r. z tytułu świadczonych usług transportowych.
Sąd pokreślił, że w okresie od lutego 1999 r. do października 1999 r. do świadczonych usług transportowych używany był wyłącznie samochód marki Citroen, zatem bezsprzecznie pojazd ten związany był z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./, naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. /obowiązującego w 2000 r./, poprzez błędną wykładnię, jednocześnie domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wywodził, iż warunkiem koniecznym do uznania, że kwota uzyskana ze sprzedaży majątku stanowi przychód z działalności gospodarczej, jest to, by w momencie sprzedaży występował związek z prowadzoną działalnością. Pojazd marki Citroen w 1999 r. służył usługom transportowym, jednak został pozbawiony cech używalności /wypadek i naprawa/ i od grudnia 1999 r. a tym bardziej w 2000 r. nie był już składnikiem majątku związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną w konsekwencji brak było podstaw do uznania przychodu uzyskanego ze sprzedaży tego samochodu jako przychodu z działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta jest na założeniu, że wprawdzie w 1999 r. samochód marki Citroen wykorzystywany był przez skarżącego do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to jednak związek ten definitywnie ustał i nie istniał w spornym w sprawie niniejszej roku podatkowym 2000.
W świetle ocen wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowisko to jest bezpodstawne i sprzeczne z zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanem faktycznym ustalonym /odtworzonym/ przez organy podatkowe.
Na stronie 10 przywoływanego uzasadnienia, odnosząc się do oświadczenia skarżącego przedstawionego w odwołaniu /z dnia 14 grudnia 2004 r./, Sąd I instancji jednoznacznie skonstatował, że twierdzenia strony, iż samochód Citroen w 2000 r. "prawie w ogóle" nie był używany w działalności gospodarczej nie oznaczają jeszcze, że nie był on w tymże okresie podatkowym w ogóle w tej działalności wykorzystywany. Do tego dodatkowo już tylko powołać się można na treść pisma skarżącego z dnia 19 maja 2003 r., z którego wynika, że w spornym roku 2000 samochód Citroen wykorzystywany był w zależności od potrzeb w działalności gospodarczej.
Wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionował sądowej kontroli stanu faktycznego sprawy za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia adekwatnych przepisów prawa procesowego, na podstawie których jest on ustalany i oceniany. Zaniechanie to jest istotne, albowiem, na podstawie art. 183 par. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach wniesionej w niej skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne spełniające wymogi prawne art. 174 i art. 176 p.p.s.a.; zarzut naruszenia prawa materialnego nie otwiera w postępowaniu kasacyjnym drogi do weryfikacji ocen stanu faktycznego, albowiem nie jest tożsamy z zarzutem naruszenia prawa procesowego i dotyczy innego obszaru przeprowadzonej subsumcji prawa. Z powyższego wynika /więc/, że analizowana skarga kasacyjna nie tworzy podstaw do weryfikacji ocen Sądu I instancji w przedmiocie stanu faktycznego sprawy, do obszaru którego należy występujący również w 2000 r. rzeczywisty funkcjonalny związek sprzedanego następnie samochodu marki Citroen z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Z tego powodu, oparty w skardze kasacyjnej na tezie o braku wymienionego związku, zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. jest całkowicie nieuzasadniony.
Z tych względów, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.