Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1518/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 9 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. wezwano adw. B.J., który podpisał skargę, do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 19 czerwca 2015 r. (k. 20 akt sądowych).
Adw. B.J. przy piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. załączył oryginał pełnomocnictwa, z którego wynika, że umocowany do działania w imieniu Skarżącego jest adw. W.G. oraz r. pr. D.J.Z., każdy z osobna. Załączone pełnomocnictwo nie wyłącza prawa ustanowienia substytuta.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik nie przedłożył oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa substytucyjnego, z którego wynikałoby, że jest umocowany do działania w imieniu Skarżącego. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że przedłożone – w wykonaniu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi - pełnomocnictwo nie upoważnia pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego w niniejszej sprawie.
W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie następujących przepisów postępowania:
- - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo, iż skarga nie była obarczona brakiem formalnym albowiem adw. B.J. działał na podstawie i w granicach pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez radcę prawnego D.J.Z. na podstawie art. 39 pkt 2) P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ewentualnie poprzez stwierdzenie, iż nie uzupełniono skargi w wyznaczonym terminie,
- - art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie obowiązku złożenia pełnomocnictwa pomimo, iż zostało ono złożone wcześniej (wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego) i znajdowało się w aktach sprawy,
- - art. 36 pkt 1 w zw. z art. 39 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż załączone do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 12 stycznia 2015 r. i udzielone na jego podstawie pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 14 stycznia 2015 r. nie były pełnomocnictwami uprawniającymi pełnomocnika oraz pełnomocnika substytucyjnego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, choć wyraźnie to z treści pełnomocnictwa wynikało i uznanie, iż wniesiona przez pełnomocnika substytucyjnego skarga posiada braki formalne;
- - art. 39 pkt 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adw. B.J. nie upoważniało go do złożenia skargi, a co za tym idzie, koniecznym było wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi,
- - art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej: P.u.s.a. oraz art. 1 i 2 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w dokonywaniu interpretacji (wykładni) treści pełnomocnictwa z dnia 12 stycznia 2015 r., z którego wynikało umocowanie w sprawie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych do zastępstwa skarżącej przed wszystkimi organami administracyjnymi, instancjami sądowymi i umocowanie do sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym, z prawem substytucji i w konsekwencji uznanie go za niewłaściwe do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,
- - art. 39 pkt 2) P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez uznanie, iż dla złożenia skargi adw. B.J. winien legitymować się pełnomocnictwem, choć działał na podstawie i w granicach pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego dnia 14 stycznia 2015 r. przez radcę prawnego D.J.Z., a pełnomocnictwo substytucyjne nie zostało w żaden sposób ograniczone w stosunku do pełnomocnictwa głównego,
- - art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez niedokładne, nieprecyzyjne, budzące wątpliwości określenie w wezwaniu rzekomych braków formalnych skargi i odrzucenie skargi pomimo niezachowania wymogu sformułowania wezwania do usunięcia braków formalnych w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a następnie wyprowadzenie z tego skutków niekorzystnych dla strony,
- - art. 133 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych pomimo, iż w aktach sprawy znajdowało się zarówno pełnomocnictwo, jak i pełnomocnictwo substytucyjne, a więc wydanie orzeczenia z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że podobny problem był już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniach z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3030/15 oraz z 24 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3242/15. W orzeczeniach tych NSA uznał zasadność skarg kasacyjnych w zakresie zarzutów dotyczących prawidłowości wezwania pełnomocnika adw. B.J. do uzupełniania dostrzeżonych braków formalnych pisma. NSA powołał się sprawę o sygn. akt III SA/Wa 1584/15, w toku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do adw. J. tożsame wezwanie jak to uczynił w niniejszej sprawie, jednakże gdy pełnomocnik nadesłał jedynie pełnomocnictwo główne, ponownie wezwał go do usunięcia tego samego braku formalnego wyjaśniając, że nadesłane pełnomocnictwo dotyczy pełnomocników głównych, a nie pełnomocnika substytucyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko, że pierwsze wezwanie skierowane w rozpoznawanej sprawie do pełnomocnika nie było wystarczająco precyzyjne. W tej sytuacji nie można obciążać strony negatywnymi konsekwencjami procesowymi wadliwego wezwania dokonanego w trybie art. 49 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3) i § 3 P.p.s.a. w z art. 49 P.p.s.a. uznać należało za trafny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1. P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżone postanowienie.