Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 115/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 26 listopada 2012 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) – po rozpatrzeniu zażalenia B. B. – utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia 25 października 2012 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 14 czerwca 2008 r. o Nr [...]
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. postanowienie organu drugiej instancji i domagał się jego zmiany i zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 70 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 59 § 1 u.p.e.a.
Sąd pierwszej instancji - oddalając skargę - zgodził się z organami egzekucyjnymi, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego. W ocenie Sądu prawidłowo organy stwierdziły, że w świetle art. 70 § 4 O.p. oraz art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.), przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 27 czerwca 2008 r. przez zajęcie rachunku bankowego dłużnika w I. S.A. Od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, termin przedawnienia biegł na nowo.
W ocenie Sądu nie były zasadne twierdzenia skarżącego o braku doręczenia mu tytułów wykonawczych skoro podejmowane przez niego czynności w okresie od 2008 r. do 2012 r. świadczą, że był w posiadaniu tych dokumentów. Ponadto w toku postępowania egzekucyjnego (w szczególności w dacie sporządzenia zarzutów) był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego mógł oczekiwać fachowej pomocy prawnej, w tym także w zakresie ustalenia czy doszło do prawidłowego doręczenia dokumentów będących podstawą wszczęcia egzekucji.
W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku – art. 191 O.p. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne przyjęcie, że żonie skarżącego D. B. skutecznie doręczono tytuły wykonawcze w dniu 27 czerwca 2008 r. i w związku z tym doszło do prawidłowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw przez ich niezastosowanie, co doprowadziło do błędnego wniosku, że zobowiązania w podatku dochodowym za lata 2000 i 2001 r. nie uległy przedawnieniu.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Zarzut kasacyjny naruszenia art. 191 O.p. jest nieadekwatny do sprawy - dotyczącej administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w którym regulacje prawne postępowania podatkowego unormowane w Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania.
Zarzut naruszenia art. 70 § 1 i 4 O.p. oraz art. 21 ustawy nowelizującej Ordynację podatkową jest niezasadny.
Doręczenie odpisów tytułów wykonawczych i sporządzenie protokołu o stanie majątkowym nie stanowiły czynności egzekucyjnych (w stanie prawnym 2002 r., na który powołuje się skarżący) ani też nie stanowią środków egzekucyjnych (w stanie prawnym rozpatrywanym przez Sąd), których zastosowanie i zawiadomienie o tym zobowiązanego przerywałoby bieg terminu przedawnienia. Wymienione czynności są czynnościami postępowania egzekucyjnego nieprzerywającymi biegu terminu przedawnienia. Ponadto, o wymienionych czynnościach 2002 r. Sąd pierwszej instancji w ogóle się nie wypowiadał, natomiast w skardze kasacyjnej brak jest zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), za pomocą którego można by zakwestionować prawidłowość, w tym zakres, uzasadnienia wyroku.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.