Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1884/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. W. (dalej jako: "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 91/08, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2007 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
2. W piśmie z dnia 15 października 2013 r. skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem na podstawie art. 272 § 2 oraz art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, opublikowany w Dzienniku Ustaw dnia 27 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 985), zgodnie z którym art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżąca wniosła o zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uwzględnienie skargi kasacyjnej, ewentualnie w przypadku uchylenia decyzji podatkowej przed wydaniem orzeczenia, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, dotyczących zarówno postępowania pierwszej i drugiej instancji, jak i postępowania wszczętego skargą o wznowienie postępowania sądowego.
W uzasadnieniu autor skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wskazał, że wydane w sprawie skarżącej rozstrzygnięcia sądowe zostały oparte na uznanym za niekonstytucyjny przepisie prawa materialnego, co uzasadnia ich uchylenie.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie. Następnie pismem z dnia 15 maja 2014 r. organ zwrócił się o rozważenie zastosowania w sprawie art. 282 § 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz odstąpienie od zasądzania kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej. W treści pisma Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wyjaśnił, że na skutek rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania podatkowego organ decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r. uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2007 r. oraz decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2006 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10, publik. w ONSAiWSA z 2010 r., nr 5, poz. 81), art. 272 § 1 p.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa skarżącej do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.).
Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998 – 2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1884/08, jak również zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 91/08 (art. 282 § 2 p.p.s.a.).
Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, których sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r. w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 15 listopada 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2006 r., sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy, przyjmując, że – niezależnie od kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie - Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do rozliczenia kosztów postępowania wznowionego w ramach ponownego rozpoznania sprawy (art. 282 § 1 p.p.s.a.), a także mając na uwadze, że toczące się postępowanie nadzwyczajne stanowi wyraz realizacji konstytucyjnego uprawnienia jednostki do sanacji postępowania (sądowego) opartego na niekonstytucyjnym akcie normatywnym (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP).
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części dotyczącej kosztów zastępstwa procesowego na tym etapie postępowania sądowego. W tym wypadku za "przypadek szczególnie uzasadniony", w rozumieniu wymienionego przepisu, NSA uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny pierwszej instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pozostawał w obrocie prawnym i korzystał z domniemania zgodności z Konstytucją.