Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 2 maja 2013 r., I SA/Gd 348/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. i G. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2013 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Powyższy wyrok skarżący zaskarżyli w całości skargą kasacyjną. Sprawa dotyczy zwrotu grzywny w celu przymuszenia wraz z kosztami egzekucyjnymi w sprawie o rozbiórkę wiaty.
2. W dniu 26 stycznia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek skarżących o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania zarzutu nieważności postępowania prowadzonego przez PWINB z przyczyn wskazanych w art. 24-27 kpa. Wskazano, że postępowanie prowadzą osoby stronnicze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
3. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Zawieszenie z przyczyn wymienionych w powyższym przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu. Uznanie sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Musi on rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie. W judykaturze (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, publ. w ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz.
62) podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).
4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Sąd nie znalazł wystarczającej potrzeby do zawieszenia postępowania, w konsekwencji czego postanowił oddalić wniosek na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w związku z art. 193 p.p.s.a.