Uzasadnienie
W dniu 29 maja 2017 r. P. P. wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3305/14. Skarżący wniósł o sprostowanie wypowiedzi Sądu odnośnie czynności jego małżonki dokonanych w kwestii przekazania informacji o przesyłce podczas pobytu skarżącego za granicą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).
Z wniosku o sprostowanie uzasadnienia wynika jednoznacznie, że w istocie skarżący żąda zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA z 13 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3305/14, co oznacza, że zarzuca Sądowi błąd w orzekaniu. Ten zaś nie może być utożsamiany z oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W konsekwencji należało uznać, że wniosek strony o sprostowanie zmierza do – niedopuszczalnej w świetle art. 156 § 1 p.p.s.a. – merytorycznej zmiany wyroku, co czyni go oczywiście bezzasadnym.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 w zw. z art. 159 i w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.