Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1283/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. [...] z siedzibą w W. (dalej: "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 lutego 2015 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji orzekającej o odpowiedzialności płatnika oraz określającej wysokość pobranego a niewpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008 r., 2009 r., 2010 r., 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że dnia 10 kwietnia 2015 r. spółka wniosła skargę na powołaną we wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi spółki dnia 10 marca 2015 r. Data ta wskazana została przez odbiorcę, wydającego i widnieje na datowniku pocztowej placówki oddawczej (k. 210 akt administracyjnych).
Odrzucając skargę Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin 30 – dniowy do wniesienia skargi na decyzję doręczoną 10 marca 2015 r. rozpoczął bieg dnia 11 marca 2015 r. i upłynął dnia 9 kwietnia 2015 r. Natomiast skarga została wniesiona dnia 10 kwietnia 2015 r., a zatem z jednodniowym uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego postanowienia pełnomocnik spółki, zaskarżając to postanowienie w całości, zarzucił naruszenie:
- - art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu i odrzucenie skargi bez pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności w tym zakresie, tj. przyjęcie, że znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi dowód doręczenia zaskarżonej decyzji dnia 10 marca 2015 r., podczas gdy decyzja będąca przedmiotem skargi została doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 11 marca 2015 r., a więc skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu;
- - art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonego postanowienia, które nie spełnia ustawowych wymogów w zakresie prawidłowego przedstawienia stanu sprawy odnośnie prawidłowości doręczenia decyzji będącej przedmiotem skargi;
- - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji kontroli legalności działania organu administracji w wyniku błędnego odrzucenia skargi.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 kwietnia 2015 r., to złożenie jej w dniu 10 kwietnia 2015 r. miało miejsce po upływie terminu. Zakwestionowane postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. było prawidłowe. Zaznaczyć należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do jego modyfikacji. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę.
W zarzutach skargi kasacyjnej, jej autor podniósł m.in., że decyzja będąca przedmiotem skargi została doręczona pełnomocnikowi w dniu 11 marca 2015 r., a nie dnia 10 marca 2015 r. Z tego też faktu wywodził, iż skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu.
Nie sposób jednak zgodzić się z powyższym twierdzeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż w aktach administracyjnych niniejszej sprawy (k. 210) znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego jasno wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję zaadresowana do pełnomocnika spółki M. P. została doręczona na wskazany przez pełnomocnika adres do doręczeń tj. K. [...]. Na stemplu pocztowym, znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wyraźnie widnieje data 10 marca 2015 r. Poza tym jest tam podpis osoby odbierającej przesyłkę (K. G.), ręcznie napisana data (10.03.15 r.) oraz pieczątka o treści "K. [...]". Powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednoznacznie potwierdza okoliczność, iż przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. została skutecznie doręczona na adres wskazany przez pełnomocnika spółki, a jej odbiór poświadczyła osoba do tego upoważniana.
Nie można zatem skutecznie podnosić, iż decyzja została doręczona pełnomocnikowi dopiero dnia 11 marca 2015 r., co oznacza, że prawidłowość doręczenia decyzji w dacie ustalonej przez Sąd pierwszej instancji nie została skutecznie podważona. W konsekwencji należy uznać, że Sąd prawidłowo odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Tym samym zarzut naruszenia art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi określone w art. 141 § 1 p.p.s.a., a brak szerszych rozważań na temat prawidłowości doręczenia decyzji jest efektem tego, że dokumenty znajdujące się w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych nie nasuwały wątpliwości co do tej okoliczności. W świetle powyższego nie sposób także podzielić zarzutu uchylenia się przez Sąd pierwszej instancji od obowiązku kontroli legalności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.