Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 484/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 listopada 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu 20 stycznia 2015 r. Skarżący wywiódł skargę na powyżej wskazaną decyzję. Postanowieniem z 15 kwietnia 2015 r., WSA w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu tego terminu. W wyniku rozpoznania zażalenia Skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 546/15 oddalił zażalenie Skarżącego na wskazane wyżej postanowienie Sądu I instancji z dnia 15 kwietnia 2015 r..
W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie orzeczenia WSA w Warszawie stwierdził, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na decyzję doręczoną w dniu 10 grudnia 2014 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), rozpoczął bieg 11 grudnia 2014 r. i upłynął 9 stycznia 2015 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Jak wskazano powyżej skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona 20 stycznia 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji skargę odrzucił.
Pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 29 lipca 2015 r. oraz o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w tym rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi do WSA i w konsekwencji odrzucenie skargi, w sytuacji, gdy Skarżący w terminie 5 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym wykazał, iż nie dochował terminu do wniesienia skargi bez swojej winy.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że wniesiony przez Skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi złożony został z dochowaniem siedmiodniowego terminu. Ponadto, pełnomocnik podniósł argumenty na poparcie stanowiska, że Skarżący wykazał brak swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. W rezultacie wniosek powinien zostać uwzględniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważa, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, iż pełnomocnik skarżącego wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia, którym odrzucono skargę. Jako podstawę odrzucenia Sąd I instancji wskazał art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga zostaje odrzucona, gdy zostanie wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej pełnomocnik, co prawda zarzucił naruszenie tego przepisu, niemniej uzasadniając przedstawił argumenty na poparcie stanowiska, iż w sprawie powinno nastąpić przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Kwestia ta natomiast była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 546/15 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił zażalenie Skarżącego. NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż Skarżący nie dołożył staranności, która powinna przemawiać za uznaniem braku jego winy w niedotrzymaniu terminu. Postanowienie zatem w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi stało się prawomocne, a tym samym z mocy art. 170 p.p.s.a. wiąże ono nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe.
Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że wszystkie podmioty dokonujące oceny okoliczności faktycznych, w tym związanych z faktem prawomocności określonego orzeczenia sądu, muszą brać pod uwagę fakt jego istnienia oraz treść rozstrzygnięcia zawartego w jego sentencji. Innymi słowy należy stwierdzić, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. t.5 w B. Dauter, Komentarz do art.170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. LEX/el oraz powołana tam literatura). Oznacza to, że w obecnym postępowaniu dotyczącym odrzucenia skargi, podnoszone przez pełnomocnika argumenty w ogóle nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny wzięte pod uwagę, gdyż dotyczą postępowania incydentalnego o zupełnie odmiennym przedmiocie, które nie może zostać ponownie rozpoznane.
Skoro wobec tego termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9 stycznia 2015 r., a skarga została wywiedziona dopiero w dniu 20 stycznia 2015 r. to należy przyjąć (przy uwzględnieniu, że wniosek o przywrócenie terminu był niezasadny), że została ona złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.