Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., I SA/Ke 256/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi Krystyny W., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 19 sierpnia 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższego wyroku, powyższe postanowienie - powołując jako podstawę art. 228 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ - stwierdzało niedopuszczalność odwołania wniesionego przez doradcę podatkowego Dariusza M. w imieniu Krystyny W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w sprawie określenia wysokości odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r.
Organ wskazał, że zakres pełnomocnictwa przedłożonego w postępowaniu podatkowym ograniczony do podpisywania deklaracji podatkowych oraz reprezentowania podczas kontroli podatkowych nie uprawniał pełnomocnika do sporządzenia odwołania. Ponieważ mimo prawidłowego doręczenia wezwania, w zakreślonym terminie Dariusz M. nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania jako pochodzącego od osobny nieuprawnionej.
Uwzględniając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, iż wprawdzie w niniejszej sprawie prawidłowo zakwestionowano przedłożone pełnomocnictwo, wskazując, że jego zakres nie upoważniał Dariusza M. do reprezentowania Krystyny W. w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji jak również wniesienia odwołania, jednakże niezasadnie wezwano do uzupełnienia powyższego braku Dariusza M., a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej. Z treści odwołania wynika bowiem jednoznacznie, że zostało wniesione przez Dariusza M. działającego nie w imieniu własnym, lecz Krystyny W. A zatem, w ocenie Sądu pierwszej instancji, niezłożenie przez niego stosownego pełnomocnictwa winno skutkować wezwaniem strony do podpisania odwołania w terminie i pod rygorem zastrzeżonym w art. 169 par. 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero nieusunięcie braku przez stronę, mimo prawidłowego wezwania mogło skutkować pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 par. 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej.
Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd wojewódzki. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji naruszył:
- - art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." poprzez wobec braku zawarcia w uzasadnieniu wyroku ustaleń, które by w sposób dostateczny przemawiały za uchyleniem postanowienia, a nadto nakazanie organowi podatkowemu podjęcia w dalszym postępowaniu działań w zakresie usunięcia braków formalnych, mimo iż obowiązujące przepisy nie nakładają takich obowiązków, czyli podjęcie działań contra legem,
- - art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organ nie naruszył żadnych przepisów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną reprezentujący skarżącą doradca podatkowy Dariusz M. złożył wniosek o oddalenie tego środka odwoławczego. W uzasadnieniu zawarł informację, iż prowadzone równolegle do postępowania kasacyjnego postępowanie podatkowe wobec Krystyny W. zostało umorzone.
Na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K. cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, a zatem - zgodnie z art. 60 w zw. z art. 193 powołanej ustawy - cofnięcie skargi kasacyjnej okazało się skuteczne.
W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 par. 1 pkt 1 i par. 2 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.