Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 393/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę I. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach) z dnia 22 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wydaną na wniosek Spółki interpretację doręczono skutecznie jej pełnomocnikowi w dniu 29 grudnia 2015 r. Następnie w dniu 13 stycznia 2016 r. pełnomocnik Spółki nadał w placówce operatora wyznaczonego przesyłkę listową zawierającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Minister Finansów stwierdził, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu.
W skierowanej do Sądu skardze, Spółka zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 15 ust. 4e w zw. z ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn. zm.) oraz art. 14b § 1, art. 14e § 1 i art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm). Spółka wystosowała również wniosek o rozpoznanie skargi zgodnie z art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a".
Sąd pierwszej instancji uzasadniając wydane rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii naruszenia przez Spółkę terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd przytoczył treść art. 52 § 3 P.p.s.a., po czym przyjął, że błędne jest rozumienie przez Spółkę terminu określonego w ww. przepisie. Podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż interpretacja indywidualna została skutecznie doręczona na wskazany adres w dniu 29 grudnia 2015 r. i tym samym termin do wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu 12 stycznia 2016 r. Skoro zatem pełnomocnik Spółki nadał wezwanie w dniu 13 stycznia 2016 r., czyli dzień po terminie ustawowym, skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Sąd zaznaczył również, że pełnomocnik Spółki podnosił, iż naruszenie terminu nastąpiło wskutek błędnego oznaczenia daty wpływu korespondencji. Błąd ten był na tyle istotny, że pełnomocnik nadał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po terminie. Tymczasem, zdaniem Sądu, wskazana okoliczność w żaden sposób nie usprawiedliwia nieterminowanego dokonania czynności.
W skardze kasacyjnej Spółka, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 52 § 3 P.p.s.a.
Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 6 czerwca 2016 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 52 § 3 zd. pierwsze P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Czternastodniowy termin wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszeń prawa jest terminem prawa procesowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt I FPS 5/10). Ma to istotne znaczenie dla dopuszczalności zastosowania instytucji przywrócenia terminu, tylko bowiem terminy prawa procesowego mogą zostać przywrócone. Jak zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658) uzupełniła treść § 3 komentowanego przepisu, poprzez wprowadzenie unormowania umożliwiającego sądowi rozpoznanie skargi, pomimo uchybienia terminu do wezwania organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa. Ustanowione unormowanie pozwala sądowi uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać sprawę.
W skardze kasacyjnej Spółka podniosła, że koperta zawierająca zaskarżoną interpretację została nieprawidłowo oznaczona jako doręczona przez pocztę w dniu 30 grudnia 2015 r. i w tym samym dniu przekazana jej pełnomocnikowi. Wobec powyższego pełnomocnik pozostawał w błędnym przekonaniu, że zakreślony termin do wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływa z dniem 13, a nie 12 stycznia 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka uchybiła czternastodniowemu terminowi, przewidzianemu w analizowanym przepisie. Kwestią sporną pozostaje natomiast, czy do owego uchybienia doszło z winy Spółki.
Mając na uwadze argumentację skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że z akt administracyjnych jednoznacznie wynika na jaki adres należało kierować wszelką korespondencję w niniejszej sprawie. Sugerując się zatem danymi podanymi w treści pełnomocnictwa, Minister Finansów prawidłowo skierował wydaną na wniosek Spółki interpretację na wskazany adres. W rozpoznawanej sprawie nieistotne jest natomiast to, kiedy pełnomocnik rzeczywiście otrzymał interpretację do rąk własnych, skoro ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż doręczono ją w dniu 29 grudnia 2015 r. Nawet jeżeli korespondencja A. [...] sp. z o.o. sp.k., w ramach której działa pełnomocnik Spółki, obsługiwana była przez podmiot trzeci - na podstawie zawartej w tym celu umowy cywilnoprawnej - to nie zmienia to faktu, że od profesjonalnego pełnomocnika wymaga się szczególnej dbałości o losy prowadzonej sprawy i podejmowania wszelkich zgodnych z prawem czynności w celu jak najlepszego wywiązania się z powierzonych obowiązków. Rzeczą pełnomocnika jest zorganizowanie obsługi kancelaryjnej w sposób umożliwiający jej sprawne działanie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że okoliczności niniejszej sprawy w żaden sposób nie usprawiedliwiają nieterminowego dokonania czynności przez pełnomocnika. Uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło z winy Spółki i w związku z tym Sąd pierwszej instancji nie mógł rozpoznać skargi w myśl art. 52 § 3 zd. drugie P.p.s.a.
Stosownie do powyższych rozważań stwierdzić należy, że skarga z powodu nie zachowania trybu jej wnoszenia stała się niedopuszczalna, a zatem koniecznym było wydanie postanowienia o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.