Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.z dnia 8 maja 2013 r. w przedmiocie kosztów opinii biegłego.
W wniesionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia SKO w S. z dnia 8 maja 2013 r. oraz postanowienia Burmistrza B. z dnia 18 marca 2013 r. Uzasadniając podniósł, że za wstrzymaniem wykonania powyższych postanowień przemawia znaczna wysokość kosztów postępowania, wysokość podatku wynikająca z tych orzeczeń, jak również niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo Skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania "decyzji" przemawia również fakt, iż nie dysponuje on składnikami majątku na skutek postępowań egzekucyjnych, ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących jego współwłasność, a także przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w innych sprawach sądowoadministracyjnych i wstrzymanie wykonania innych decyzji organów podatkowych. Ponadto zacytował fragmenty postanowień WSA w Gdańsku, na mocy których przyznano mu prawo pomocy i wstrzymano wykonanie zaskarżonych do tego Sądu decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, ograniczyło się do powtórzenia treści przepisu oraz wskazania orzeczeń dotyczących skarżącego w zakresie przyznanego mu prawa pomocy i wstrzymania wykonania decyzji. Niemniej postanowienia zwalniające podatnika z ponoszenia kosztów sądowych zostały wydane na podstawie oceny sytuacji majątkowej skarżącego występującej w 2010 r. i na podstawie zgromadzonych w tamtych sprawach dokumentach. Trudno także ocenić na podstawie powołanych fragmentów uzasadnień jakimi szczegółowymi przesłankami kierował się WSA w Gdańsku wstrzymując wykonanie określonych decyzji. Nie wiadomo zatem w jakim zakresie uległ zmianie stan majątku i finansów podatnika od tego czasu. Podkreślić należy, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących na jego aktualną trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.