Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 3465/13

Metryka

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Skład
Sędzia NSA Tomasz Zborzyński
Rozpoznanie
w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu L.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 446/13 w przedmiocie odrzucenia skargi L.M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 29 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę L.M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 29 maja 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji argumentował, że termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg 2 czerwca 2013 r. i upłynął w dniu 1 lipca 2013 r., zatem skarga, wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r., została wniesiona już po upływie terminu.

W wywiedzionej od powyższego orzeczenia skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od Ministra Finansów zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

  1. 1) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że skarga nie została wniesiona w terminie,
  2. 2) art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez wskazanie na naruszenie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi i przyjęcie, że postanowienie Ministra Finansów zostało doręczone w dniu 1 czerwca 2013 r.,
  3. 3) niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu, a tym samym naruszenia art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowiącym o obowiązku przedstawienia stanowiska stron – w skardze wskazano termin doręczenia jako 3 czerwca 2013 r., do czego Sąd się nie odniósł.

Uzasadniając skargę kasacyjną, jej autor wskazał, że postanowienie zostało nadane 31 maja 2013 r. (piątek), a do placówki oddawczej – [...] – dotarło 3 czerwca 2013 r. Pismo odebrała w dniu 3 czerwca 2013 r. osoba upoważniona przez skarżącego do odbioru korespondencji, a data "1 czerwca 2013 r." została błędnie wpisana na potwierdzeniu odbioru przez listonosza.

W załączeniu do pisma procesowego Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. organ przesłał pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 20 listopada 2013 r., z którego wynika, że przesyłkę doręczono w dniu 3 czerwca 2013 r., a potwierdzenie odbioru "było ostemplowane niewłaściwą datą 1-06-2013, z winy listonosza".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przystępując do kontroli zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji wskazać należy, że sporne w sprawie są okoliczności faktyczne, na podstawie których WSA w Kielcach odrzucił skargę. Sąd przyjął, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 1 lipca 2013 r., a w konsekwencji uznał, że skargę wniesiono po upływie terminu – w dniu 3 lipca 2013 r.

W świetle argumentacji skarżącego przedstawionej w skardze kasacyjnej, a także treści dokumentów nadesłanych przez Ministra Finansów, nie budzi wątpliwości, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez Sąd w sposób nieprawidłowy. Zdroworozsądkowa ocena zastosowanej w sprawie procedury doręczenia, dokonana na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a przede wszystkim treść pisma Poczty Polskiej z dnia 20 listopada 2013 r., prowadzą do jednoznacznego wniosku, że przesyłkę zawierającą postanowienie Ministra Finansów doręczono w dniu 3 czerwca 2013 r., a ostemplowanie zwrotnego poświadczenia odbioru datą "1 czerwca 2013 r." było wynikiem błędu listonosza.

W konsekwencji, wbrew ustaleniom faktycznym poczynionym w sprawie przez Sąd pierwszej instancji, termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 4 czerwca 2013 r. i upłynął w dniu 3 lipca 2013 r. Z tych też względów błędne było uznanie, że wniesienie skargi w dniu 3 lipca 2013 r. zostało dokonane z uchybieniem terminu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi wydane zostało z naruszeniem przywołanych w skardze kasacyjnej art. 53 § 1 i 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. i z tego względu podlegało uchyleniu jako wadliwe.

Na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania, wskazać należy, iż w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia postanowienia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi przepis art. 203 P.p.s.a. nie ma zastosowania. Strona wnosząca skargę kasacyjną ma w takiej sytuacji możliwość odzyskania kosztów postępowania kasacyjnego po uwzględnieniu skargi w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako że koszty te należy zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu na podstawie art. 200 P.p.s.a. Ponieważ w niniejszym postępowaniu kasacyjnym Sąd nie miał na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia (zakończenia sporu), nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.