Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Przedsiębiorstwo [...] "B." z siedzibą w O. i uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za czerwiec i lipiec 2011 r.
Stanu sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:
Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzja z dnia 12 października 2012 r. określił skarżącej Spółce na kwotę 4.397 zł wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za czerwiec i lipiec 2011 r., jako podstawę prawną decyzji wskazując art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), który na mocy art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm., dale: u.r.z.), ma zastosowanie do wpłat na PFRON. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.z.r. skarżąca była zobowiązana do dokonywania wpłat na Fundusz w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając jednocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne według określonego wzoru, czego jednak nie czyniła.
Po bezskutecznym wezwaniu skarżącej do nadesłania deklaracji miesięcznych i rocznych, deklaracji ZUS DRA, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, decyzję oparto na danych dotyczących wielkości zatrudnienia w skarżącej uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes wielokrotnie.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że w zakładzie w Polsce nie zatrudniała więcej, niż 4-6 pracowników, w związku, z czym nie miała obowiązku składania deklaracji oraz dokonywania wpłat na PFRON oraz że ma zakład w B., który jednak jest samodzielny organizacyjnie, posiada własny majątek i zatrudnia pracowników, jest więc pracodawcą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej: K.p.) i rozlicza się ze wszystkich zobowiązań, w tym księgowych i podatkowych, na terenie Niemiec. W istocie skarżąca swoją działalność prowadzi wyłącznie w Niemczech, a biuro w Polsce spełnia jedynie funkcję służebną wobec oddziału w Niemczech.
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 13 lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON, stwierdzając, że niemieckiemu oddziałowi skarżącej nie można przypisać przymiotu samodzielnego pracodawcy, którym jest tylko skarżąca, bowiem umowy z pracownikami wykonującymi pracę w Niemczech zawierał prezes zarządu skarżącej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8 oraz § 4 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 6, a także art. 199 O.p. oraz art. 3 K.p., podnosząc, że wobec oznaczenia okresu, którego dotyczy, przy zastosowaniu formuły "2011-06, 2011-07", nie wiadomo, jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek, wskutek czego decyzja jest niewykonalna, a w jej uzasadnieniu brak wskazania wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników.
Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wskazana w decyzji liczba pracowników, przyjęta do wyliczenia wysokości należnych od skarżącej wpłat na PFRON, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, bowiem w aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających tę liczbę; znajduje się w nich jedynie zestawienie osób ubezpieczonych, jednakże z treści tego dokumentu nie wynika, kto go sporządził i dla jakich celów, bowiem nie jest on podpisany, a z jego treści nie można ustalić, co oznaczają wskazane w nim liczby.
Ponadto narusza art. 122 i art. 187 § 1 O.p. niewyjaśnienie kwestii umocowania osób, które podpisały decyzję organu pierwszej instancji, do jej wydania. Nie wyjaśniono także umocowania osoby działającej w imieniu skarżącej, która udzieliła pełnomocnictwa, na podstawie którego wniesiono odwołanie. Natomiast za niezasadny Sąd uznał zarzut nieprecyzyjnego wskazania okresu, którego decyzje dotyczą, gdyż sposób oznaczania miesięcy i lat cyframi arabskimi jest powszechnie praktykowany.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p. przez uwzględnienie skargi i błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone, w rezultacie nieuwzględnienie przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu wyroku i braku oddalenia skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i wobec tego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu w całości.
Jest rzeczą oczywistą, na co nie zwrócił uwagi Wojewódzki Sąd Administracyjny, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest na mocy art. 49c pkt 3 u.z.r. uprawniony do korzystania z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Redakcja tego przepisu uzasadnia tezę, że Fundusz na jego podstawie ma prawo domagania się od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udostępnienia tych danych. W aktach sprawy znajduje się wydruk elektroniczny z bazy danych ZUS, poświadczony za zgodność z oryginałem przez pracownika Zakładu, na podstawie którego ustalono liczbę pracowników zatrudnionych przez skarżącą w okresach wymienionych w decyzjach. Przepisy u.z.r. nie określają formy, w jakiej dane zawierające zestawienie osób ubezpieczonych mają być przedstawione, brak więc podstaw do kwestionowania formy zastosowanej w sprawie. Skarżąca nie przedstawiła zresztą żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że liczba ubezpieczonych (zatrudnionych przez nią pracowników) była inna, niż w omawianym zestawieniu.
Tym bardziej, że - jak wynika z akt administracyjnych - miała możliwość zweryfikowania powyższych danych po zawiadomieniu jej w trybie art. 200 § 1 O.p. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Z tego względu twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że ustalenie przez Fundusz liczby zatrudnionych przez skarżącą pracowników w oparciu o informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, należy uznać za oczywiście chybione i nieuzasadnione.
Również w świetle przedstawionych dowodów nie zasługuje na uwzględnienie ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w aktach sprawy brak dowodów potwierdzających umocowanie osób, które podpisały decyzję w imieniu Prezesa PFRON. Powyższa kwestia została wyjaśniona dokumentami zawierającymi upoważnienie Prezesa PFRON do działania w imieniu Funduszu. Nie budzi więc wątpliwości, że osoby podpisujące decyzję w imieniu Prezesa PFRON działały na mocy udzielonego im upoważnienia. Z tego też względu zarzut naruszenia przez organ art. 122 i art. 187 § 1 O.p. jest bezzasadny.
Podobnie nie budzi wątpliwości umocowanie do działania w imieniu skarżącej osoby udzielającej pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu, jako że wynika ono z treści wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadne było zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i uchylenie na tej podstawie zaskarżonej decyzji. Zarazem, uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. także rozpoznał skargę, oddalając ją jako niezasadną na podstawie art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zasądzając od skarżącej na rzecz strony przeciwnej (z uwzględnieniem zmiany w toku procesu jej oznaczenia) kwotę 700 zł, na którą składa się wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz koszt zastępstwa procesowego (600 zł).