Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.decyzją z dnia 29.11.2019 r. określił na kwotę 27.039 zł wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013, wskazując, że otrzymał on przychód z nieodpłatnych świadczeń, gdyż jako prokurent spółki kapitałowej obciążył ją kosztami wydatków poniesionych na cele osobiste – za nabycie usług hotelarskich, gastronomicznych, produktów spożywczych, garderoby i przedmiotów osobistego użytku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 20.03.2020 r. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego utrzymał w mocy. W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił błędne ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz błędną subsumcję przepisów materialnego prawa podatkowego.
Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że otrzymane przez skarżącego nieodpłatne świadczenia należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, dalej: u.p.d.o.f.). Wydatki finansowane posiadaną przez skarżącego kartą płatniczą lub pokrywane gotówką i zwracane przez spółkę, której był prokurentem, nie zostały bowiem uznane za koszty uzyskania przychodów tej spółki z uwagi na brak związku z jej przychodami. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe odpowiadało przy tym wymogom określonym w art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: O.p.).
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1, art. 27b oraz art. 42a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2013 e. przez błędną wykładnię.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 i art. 210 § 1 O.p. przez złamanie zasad postępowania podatkowego dotyczących obowiązku i zasad gromadzenia materiału dowodowego oraz zasady legalizmu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznawanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd nie może w jakimkolwiek zakresie uzupełniać lub rekonstruować przytoczonych w tej skardze podstaw kasacyjnych lub podniesionych zarzutów.
Uwagi te mają zasadnicze znaczenie w kontekście sposobu zredagowania zarzutów w skardze kasacyjnej skarżącego. Po przytoczeniu szeregu przepisów podatkowego prawa materialnego, a to: art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 1, art. 27b oraz art. 42a u.p.d.o.f., podniósł, że przepisy te naruszono przez błędną ich wykładnię, nie precyzując jednak, na czym ta błędna wykładnia polega, to jest, jaką (nieprawidłową) wykładnię tych przepisów, dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jaka – w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną - jest ich wykładnia prawidłowa. Taka formuła zarzutu wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do jego zasadności przez Naczelny Sąd Administracyjny, czyniąc zarzut bezskutecznym procesowo.
Podobnie przytaczając jako podstawy kasacyjne szereg przepisów normujących postępowanie podatkowe, a to: art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123, art. 124, art. 126, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 189 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1 i art. 210 § 1 O.p., wnoszący skargę kasacyjną nie sprecyzował, na czym polegało ich naruszenie, a w szczególności – które poczynione w sprawie ustalenia faktyczne były błędne. Należy też dodać, że nie wskazano, w jaki sposób ewentualne naruszenie wymienionych przepisów, których Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował i stosować nie mógł, gdyż nie normują one postępowania sądowoadministracyjnego, wpłynęło na wadliwość samego zaskarżonego wyroku. Można dodać, że proste powielenie w skardze kasacyjnej zarzutu sformułowanego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nawet w odwołaniu kierowanym do podatkowego organu odwoławczego, bez powiązania z ewentualnymi naruszeniami przepisów postępowania przez sąd wydający zaskarżony wyrok, nie czyni zadość wymogom określonym w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., który to przepis odnosi się do naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – ale naruszeń popełnionych przez sąd administracyjny, a nie organy administracji publicznej. Również zatem omawiany zarzut ze względu na jego enigmatyczność oraz brak powiązania z orzeczeniem zaskarżonym skargą kasacyjną, jest procesowo bezskuteczny.
W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od skarżącego na rzecz organu administracji publicznej kwotę 2.700 zł tytułem opłaty za uczestnictwo w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.
SNSA SNSA SWSA (del.)
Tomasz Kolanowski Tomasz Zborzyński (spr.) Alicja Polańska